EiMiŒiDiN MILLI VITA í KENNSLUSTUND 67 þó að nú sé Þyri litlu allt þágufall og efsta stig? Hunangsblóm með hláturmildi og himinsdýrð um þig, ef þú aðeins þorrann þyldir þann, sem næðir mig. En ég veit, að enginn flýr hann, þó okkur misjafn reynist hann, í æsku strax með brugðnum brandi bak við alla leynist hann. Hver bar að vörum bikar þinn sér og bergir hann í grunn? Hver dregur reynsludul á kinn þér og drætti harms um munn? Hver brennir þig til ösku í eldi umbreytingar lífsins hér? Hver vekur upp af ösku þinni ungmey fagra — líka þér? Eða muntu kannske í kala og kulda lífsins ein visna burt og aldrei ala af-þér nýja grein? Mun dráttarmýkt úr duftsins formi dvína og eyðast meir og meir, þar til loks er ekkert eftir utan kaldur jarðarleir? — En hvað var ég að hugsa? — Heimska! Hvílík æska í dag! Ekkert nema glópska og gleymska og gjálífsháttalag! Hafið þér flautir fyrir heila faldar undir höfuðskurn? Hafið þér ekkert heima Iesið og hugleitt námið — mér er spurn?
Beinir tenglar