Eimreiðin

						Eimreiðjn                         FJALLASKÁLDIÐ                                         71

Atta ára var hann jafn stór og sterkur sem margir tíu til tólf ára

urengir, og andlegur þroski hans var tiltölulega engu minni. Þegar

K-ristján var fimm ára, en ég á áttunda árinu, dó faðir okkar.

iveimur árum síðar giftist móðir okkar aftur Helga Sigurðssyni,

°g kom þá allmikil breyting á h'fskjör okkar. Árið 1850 flutti

8t]upi okkar frá Auðbjargarstöðum, þar sem við höfðum átt

heima í fjögur ár, að Ási í sömu sveit (Kelduhverfi). Þar bjó

hann í fjögur ár. öll þau ár vorum við bræður saman hjá stjúpa

°kkar og móður og áttum við all-harðan kost að búa. Árið 1854

°rugðu þau hjón búi og skildu. Fór þá Kristján tólf ára gamall

ao Ærlaekjarseli. — Þegar móðir okkar giftist aftur og við komum

t" stjúpa okkar, vorum við báðir all-vel læsir, en eftir það var

°kkur ekkert kennt. Móðir okkar fékk engu ráðið og átti sjálf

V1" íll kjör og ófrelsi að búa. Lítið var um bækur og bókalestur á

"eimilinu, en við bræður fengum okkur lánaðar allar þær sögur og

riniur sem við gátum og lásum þær og lærðum af .mesta áhuga —

*' i fjárhúsum eða hjá fé. Engar nýrri bækur sáum við um þær

niundir, en mjög höfðu fornsögurnar mikil áhrif á okkur. —

Ekki man ég með vissu hve ungur Kristján byrjaði- að yrkja,

en farinn var hann að bera það við þegar á Auðbjargarstöðum,

en hann var átta ára, þegar hann fór þaðan. — Það var oft vani

"^ristjáns, þá hann var einn úti, að hann gekk eða hljóp um sama

hlettinn fram og aftur og talaði upphátt við sjálfan sig. Hann

Var þá að semja sögur eða vísur og vissi ekkert hvað fram fór í

kring um hann. Svitinn bogaði af honum. Stundum nam hann

8taðar eitt augnablik, horfði beint fram undan sér og þaut svo

a* stað aftur. Fyrir þetta og margt annað var hlegið mikið að

honuni, og álitu sumir að hann væri fábjáni. Eftir að við komum

1 As varð nokkur breyting á þessu, því að þá var farið að reka

hann áfram til vinnu. Hann var duglegur við suma vinnu, en

gerði mörg axarsköft. — Hann elskaði móður sína, en hataði

8*jupa sinn, því að hann var honum vondur. — Reiddist hann

°«t fyrir mína hönd, er mér var misboðið, og sást þá ekki fyrir

1 or3i og hlaut svo illt fyrir sjálfur."

Þetta er í sannleika átakanleg lýsing á barnæsku afburðamanns-

lns) er enginn skilur eftir dauða góðs föður nema móðirin. Og

nun fær engu áorkað, lendir sjálf í tröllahöndum með unga syni

sina, Föður Kristjáns, Jóni hreppstjóra Kristjánssyni, er avo lýst,