EIMReiðin FJALLASKÁLDIÐ 7.J hann að mennta sig af eigin ramleik. .En sveitin sjálf, Keldu- hverfi, var á orði fyrir trúleysi, háð, skens og kátlega kveðlinga. Skorti æskumanninn frá Ærlækjarseli sízt hæfileika til þess að taka þátt í því, ef svo har undir. En í rauninni var það gagnstætt eðli hans sjálfs. Innst inni er hann í algjörðri andstöðu við um- hverfi sitt. Frá föður sínum hafði hann tekið að arfi sterka trú- hneigð og þörf til þess að lifa sínu eigin lífi í friði við allt og alla. Þeir eiginleikar fengu kaldar viðtökur meðal manna, er hann umgekkst mest. Eins og heitar uppsprettur í skauti jarðar biðu þeir 6Íns tíma. Aðeins þegar hið unga skáld var einn með fegurð og friði náttúrunnar, áræddu þær lindir að láta til sín heyra. Og þá fann hann innst í hjarta sínu, að þar átti sál hans heima. „Til þín, vina, fljótt ég fer, fagra lindin grænna dala, því að einni unnt er þér angurmæddu brjósti að svala." Hjá lind jarðarinnar í hlíðinni líður honum vel. Hún talar við hann á „hindarmáli unaðsblíðu" — harla ólíku máli spottsamra manna. — Einmana var sonur hinnar friðsömu og innf jálgu Mýr- arættar í kalsi og hrópi gáfaðra Kelduhverfisbúa. Hann þráir og hagnýtir sér bækur þeirra, og í glöðum hóp gengur hann lengra með þeim en honum er eiginlegt, í háði og hnyttilyrðum. En þetta er ekki hans heimur. 1 ljóðum Kristjáns Jónssonar er hvergi að finna það ískalda háð, er einkenndi svo marga af gáfuðum iióðurfrændum hans. Einlægnin og hitinn eru aftur á móti hans einkenni. Honum er allt af alvara. — Hann kastast á milli and- 8tæðanna. Að lokum hverfur hann burtu frá vinahópnum — UPP á regin-fjöll — „gengur í sjálfan sig", eins og Heilög ritning °rðar það. Þar er hann aleinn á meðal manna, en Dettifoss verður vinur hans, og svanirnir á flæðunum við Víðidal syngja inn í sál hans himinfrið og ró: „— Eitt er það þó, sem anda mínum tíðum ununar fékk um bjartan sumardag: Það ert þú, svanur, sem með rómi blíðum syngur hið himinfagra ástarlag.
Beinir tenglar