Eimreiðin

						74                                     FJALLASliÁLDIÐ                       bimrbiðií*

með ljúfum róm þú löngun hjartans innir

og löngu horfna bernskustund á minnir.

Samt þín í dauða syngur blíðast tunga,

með sætum róm þú kveður heim og líf.

Ó, lát mig, herra, hjartað geyma unga

svo hreint, að eins ég megi, burt þá svíf,

sáttur við heim og síðsta dauðans kífið,

saklausum ástarrómi kveðja lífið."

En sál hans þarfnast einnig annarra manna, eins og allar heil-

brigðar sálir. Hann leitar í bókunum sínum og finnur anda við

sitt hæfi. Svo skyldir eru þeir stórskáldið enska og íslenzki ung-

iingurinn á Fjöllunum, að enginn hefði betur þýtt smákvæði

Byrons, „My soul is dark", en hann.

Og þykkeyrður heimurinn hrekkur við og undrast. Fáeinir

velvakandi menn taka eftir þeim, sem aleinn á fjöllum uppi

yrkir og brýzt í því að læra erlendar tungur.

— Næst þegar Jón Sigurðsson á Gautlöndum fer suður til

Reykjavíkur, er í för með honum frændi hans, einkennilegur

æskumaður. Og góðir menntamenn í höfuðstaðnum taka vel á

móti honum.

Kristján Jónsson er orðinn skólapiltur — ástsæll pg dáður af

þeim skólabræðrum, er skildu hann, virkur og vinsæll þátttak-

andi í lífi og leikjum Latínuskólans í Reykjavík.

•

En eitt er að vera gestrisinn við undra-pilt ofan úr sveit og

annað að skilja fortíð hans og framtíð. Svo harðhent hafði for-

tíðin verið, að sál hans og líkami báru ólæknandi mein. Hjartað

var bilað af ómjúkum átökum samferðamannanna, ofreynslu í

baráttunni við óblíða náttúru f jallasveitanna og máske af ofneyzlu

áfengis, er þá var héraðssiður í átthögum hans.

Um allt þetta vissu velunnarar hans í höfuðstaðnum ekki neitt.

Þeir glöddust yfir afburða gáfum hans og næmi og snilldar þýð-

ingum úr latneskum gullaldarritum, en grunaði ekki hve lífsbar-

áttan hafði gengið nærri honum — og að boginn gat brostið, hve

nær sem var.

Og boginn brast.               ........ .........................        .