bimreiðin ÆVINTÝRI í WARNEMÚNDE 77 votur. ¦— Við fengum okkur því leigubíl norðureftir, og var gaman að aka gegnum stórborgina í helliregni og þrumuveðri. — Ég varð feginn morguninn eftir, þegar hraðlestin rann af stað með okkur út af Stettinar-brautarstöðinni miklu, því þótt Berlín sé mikilfengleg og glæsileg borg, fannst mér nóg um þann her- niennskubrag, sem var þar á öllu. Borgin var, bókstaflega talað, full af hermönnum. Þúsundum saman gengu fylkingarnar um Vnter den Linden og aðrar stórgötur borgarinnar, og allir stefndu þeir til suðurs. — Það var að vísu mikilfengleg sjón að sjá þessa stálmenn þramma áfram, glæsilega og þjálfaða til hins ýtrasta, en einhver óhugnaður fannst mér fylgja því. — Orðrómur gekk um óeirðir og byltingu í Austurríki og að hinn þýzki her væri á 'eið til landamæranna. — Hitler var sagður í Bayreuth að hlusta a wagnerhljómleika sér til hressingar og hugarléttis. — Þegar eg kom til Kaupmannahafnar höfðu blöðin þar sagt frá því fyrir tveim dögum, að Dolfuss kanzlari í Vínarborg hefði þá verið wyrtur. Um það höfðu Berlínarblöðin ekki getið, er ég fór þaðan. - Þegar ég steig út úr lest minni í Kaupmannahöfn, vék sér að mer ungur maður og kvaðst vera blaðamaður frá einu stórblaðinu Par- 55Þér komið frá Wien," sagði hann. „Hvernig var þar um- norfs eftir byltinguna?" Ég starði undrandi á manninn. „Eg kem ekki frá Austurríki," sagði ég, „aðeins frá Berlín. Þar var ekki talað né skrifað um neina byltingu." „Vitið þér þá ekki, að Dol- fuss var myrtur í fyrradag?" „Nei." — Það voru mikil von- rigði fyrir blaðamannínn og — satt að segja þótti mér leiðinlegt ao hafa ekki komið frá Wien, fyrst ég stóð nú föstum fótum aeamt samferðafólkinu á járnbrautarstéttinni í okkar góðu, rólegu Kaupmannahöfn. — kestin staðnæmdist aðeins snöggvast í Neu-Strelitz og brunaði Svo norður sléttlendið í Mecklenburg. Kornið var þar slegið, en viorið nóttina áður hafði farið illa með kornbindin, tætt þau undur og lamið niður víða. — Sólin skein nú aftur bjórt og hlý a Þdta frjósama land. Kostock staðnæmdist lestin aftur, og inn í vagnklefann kom t y Kur embættismaður, einkennisklæddur, vopnaður sverði og ammbyssu. Mér virtist hann helzt vera lögreglumaður. Hann Um vegabréf okkar, fyrst vegabréf þýzkra hjóna, er komið lofðu inn í klefann í Neu-Strelitz, og svo hinna. Vildi svo til, að
Beinir tenglar