Eimreiðin

						EIMREIÐIN

Liili og sióri.

Smásaga eftir Án bogsveigi.

„Halló! Halló! Er það Bílasalan? Gott. Sendið mér bíl af

keztu gerð og kvittaðan reikning með. Verður borgaður við

móttöku. Sælir!"

Haraldur Halldórs skellti símatólinu á tækið, krosslaeði hand-

,egguia á brjósti sér, þar sem hann sat í þægilegum skrifborðs-

stolnum, skellti öðrum fætinum upp á borðbrúnina og leit bros-

andi framan í vin sinn.

«Þetta kalla ég nú veldi!" sagSi Bjarni frá Brekku og strauk

half vandræðalega fis af húfunni, sem hann var með á hnénu.

«Það eru ekki nema tíu ár síðan þú fluttist hingaS til höfuSborg-

arinnar — og orðinn burgeis — einn með þeim stærstu, er ekki

svo?"

nWell, Baddi minn! Látum það nú kyrrt Hggja. Burgeisanafnið

yil ég ekki heyra nefnt. Það er ekki vinsælt hér. En gott var að

koniast í stjórnskipuðu nefndina um árið. Þar naut ég kaup-

félagsins míns heima. Og 6att er það, að mikill er nú munurinn

°rðinn síðan við vorum að stinga út skánina í stekkjarkofanum

°g þú datzt með taðköggulinn í fanginu oní forarpollinn fyrir

utan dyrnar. Ha, manstu það, laxi, ha?"

^Hvort ég man. — En ¦— hvernig fórstu að þessu, maður?"

»0-o, það hefur nú komið svona af sjálfu sér —, sjáðu. Byrj-

aði með nokkrar sjoppur — sko-— rétt eftir hernámið. Eina á

Melunum, aðra í Austurbænum, tvær í Miðbænum og eina eða

tvær í Vesturbænum, svo ýmsan auka-business, sjáðu, útveganir

°g annað — hafði leppa, og allt gekk vel. Nú bera sjoppurnar

sig reyndar ekki lengur, en það gerir ekki svo mikið til, ef maður

kann að velta, sko!"

^Kann að velta? Er það svo sem nokkur kúnst að velta sér?

Aldrei hefur það nú þótt heima í henni Hólasveit."

«Þú skilur ekki hvað ég á við. Ef maður kann að velta skild-