Eimreiðin

						84                                          LITLI OG STÓRI                          eiMREIðIN

ingunum á réttan hátt, meinti ég, leggja þá, sem græðzt hafa, í

rétt fyrirtæki, svo þeir beri ávöxt. Það hef ég gert — og gengur

vel."

„Ja, ekki datt mér það í hug, þegar híllinn skrölti með mig

inn í bæinn áðan, að ég hitti þig hér, orðinn svona stóran — ja,

ég meina ríkan og voldugan, hérna í henni Reykjavík. Það er

víst annars margt að skoða hér fyrir mann eins og mig, sem

aldrei lief komið hér áður?"

„O, jamm og jæja, eins og hann Hagalín segir; ýmislegt er

nú athugunarvert hér. En meðal annarra orða, ertu búinn að

fá þér herbergi meðan þú dvelur hér? Eg meina, hvort þú hafir

tryggt þér gistingu á hóteli eða annars staðar? Illt að fá inni

nema að gera ráðstafanir fyrirfram, skilurðu. Bærinn yfirfullur

af fólki — aðkomufólki úr öllum áttum, sjáðu til."

„Ég ætlaði nú eiginlega heim til Lása, þegar ég rakst á þig

áðan. Hann kvað eiga heima þarna vestur við sjóinn, í ein-

liverju skjóli, já', Jölduskjól held ég að bílstjórinn hafi nefnt það."

„O, þú ferð ekkert að halda þar til þenna stutta tíma, sem

þú dvelur hér — lengst vestur í ra. . ra. . . . Reynum heldur að

fá herbergi á Hótel Háborg, þar kemurðu til með að kunna vel

við þig."

Haraldur Halldórs greip símatólið og lagði fyrir frökenina við

skiptiborðið frammi að gefa sér Hótel Háborg í skyndi.

Herbergið var til reiðu. En rétt í því að Bjarni frá Brekku

ætlaði að standa á fætur til þess að kom'a dóti sínu og sjálfum

sér fyrir á Hótel Háborg, var hurðin opnuð, og inn í einkaskrif-

stofu Haraldar Halldórs forstjóra strunsaði í drottningarlegri

prakt sinni hans eigin ektakvinna, frú Jakobína Halldórs.

„Hvernig gengur með bílinn, ertu búinn að fá hann? Þeir

höfðu komið tíu til landsins í gær og margir um boðið. Þú

lætur líklega ekki aðra verða á undan þér með að ná í einn.'

Frúin var hraðmælt mjög.

„Það er allt í lagi, góða mín. Bíllinn er fenginn. Ég hafði undir-

búið allt og var einmitt áðan að gera formlega pöntun í gegn

um símann, rétt eftir að þessi gamli kunningi minn var nýkominn

inn úr dyrunum. Gamall sveitungi; má ég kynna hann fyrir þér,

væna mín?" Það var kominn einhver óróleika- og kvíðasvipur á

forstjórann. „Bjarni Hallsson frá Brekku.  — TConan mín, hún