Eimreiðin

						86                                     LITLIOG STÓRI                        eiMreiðin

ingin. Kvenmaður í grárri loðkápu vatt sér inn úr dyrunum.

Kona þessi var ung og dáfríð, svarthærð með dökk augu og

kattarleg í hreyfingum. Hún staðnæmdist innan við dyrnar, þeg-

ar hún sá, að forstjórinn var ekki einn, leit kankvíslega til hans,

hallaði undir flatt og sagði í mjúkum, ástleitnum róm:

„Óh . .. ., ég hélt við hefðum átt að hittast kl. 5, og nú er

hún orðin það; en hér eru gestir, sé ég. Með leyfi, má ég fá mér

sæti?"

Halldórs forstjóri var staðinn upp og ætlaði að fara að segja

eitthvað, þegar konan hans óð að honum og hvæsti:

„Hvað er þessi drós að gera hingað, Halli? Hvað á þetta að

þýða?"

Forstjórinn kiknaði í hnjáliðunum, en lýsti því þó yfir af nokk-

Urri festu, að stúlka þessi væri komin til að tala við sig um vinnu,

sem í ráði væri að hún tæki að sér fyrir firmað. „Hún heitir

Dagný, ungfrú Dagný Hannesar," bætti hann við svo sem til

skýringar.

En ungfrú Dagný Hannesar virtist ekki alveg á sama máli um

erindið. Hún snéri sér að frúnni, setti upp fyrirlitningarsvip,

lygndi aftur augunum og sagði:

„Nú, svo þetta er víst frúin, hm! Hvernig dirfist þér að

kalla mig drós? Ég get sagt yður alveg hreinskilnislega, að mað-

urinn yðar er að ljúga að yður. Hann hefur elt mig á röndum

í meira en ár — gefið mér þennan pels, sko — og þennan hring,

sko — og ýmislegt fleira, sko — og hér átti ég að vera kl. 5

eins og vant er á miðvikudögum, því þá er ölhi óhætt, segir

hann, sko, frúin þá alltaf í spílapartíinu. sko. Og svo standið þér

hér og leyfið yður að kalla mig drós! Svei! Eg fyrirlít yður og er

orðin hundleið á karlinum yðar. Læt ekki bjóða mér svona oftar

og er farin for good. Cheerio, darling" — veifaði hendinni til

forstjórans og hvarf út úr dyrunum.

Bjarni frá Brekku hafði margt reynt um dagana og verið úti

í mörgt/m bylnum og margri manndrápshríðinni. En aldrei hafði

hann lent í öðru eins fárviðri og nú skall yfir í einkaskrifstolu

fornkunningja hans, Halla Halldórssonar, öðru nafni Haraldar

Halldórs forstjóra. Bjarna frá Brekku hafði alltaf verio það

ljóst, að í heiminum væru bæði stórir menn og litlir hvað efna-

hag, völd og önnur heimsins gæði snerti. Og hann hafði verið