90 RADDIR EIMREIÐIN og landsins í f jarska. Á þessum bjarta stað er skráð þessi hug- hreystandi sannfæring skálds- ins góða: „Ég trúi því, sannleiki, að sigur- inn þinn að síðustu vegina jafni." Á boganum rétt fyrir ofan nafnið hefði mig langað til að sjá: „Og þó að ég komist ei hálfa leið heim, og hvað sem á veginum bíður, þá held ég nú samt á inn hrjóstr- uga geim og heilsa með fögnuði vagnin- um þeim, scm eitthvað í áttina h'ður." Vil ég svo að endingu óska Eimreiðinni og ritstjóra hennar góðs gengis og langra og sól- ríkra lífdaga. Árni S. Mýrdal. DANSKT KVÆÐI UM fSLAND Frá utanríkismálaráðuneyt- inu hefur Eimreiðinni borizt eftirf arandi: í dönsku tímariti birtist ný- lega þetta kvæði um sambands- slitin eftir danska skáldið Poul Sörensen: Island. Et nordisk Folk blev frit. Et Baand blev slidt isönder. Et enigt Folk forkynder, at det er stærkt og myndigt nok til selv at passe sit. Et Nu der löd en Skurren. Men Filen rasper haardt og skingert, naar det sidste Led af Lænken saves bort. For vel var Lænken sprængt. Men sgIv den sprængte Lænke har Minder, der kan krænke, — fri er man först, naar Kædens Klang fra Sindet er fortrængt. To Folk kan knyttes sammen. Men ikke ved et Baand. Kun ved en Haand, de hver har frit lagt i den andens Haand. Det Haandslag kommer nok. Thi Folk, der vil det samme, af fælles Sind og Stamme, kan bygge hver sin Fremtid op, men bygger bedst i Flok. Det Baand, der bandt os, skilte. K'.m frit et Venskab gror: Vi mistede en Plejesön. Vi vandt en Bror. Poul Sörenssn. UM UTGÁFU af KVÆÐUM SIGUKBAB BBEIÐFJÖBÐ Herra ritstjóri! Ég leyfi mér að biðja yður um rúm fyrir eftirfarandi andmæli í næsta hefti Eimreiðarinnar: í umsögn og hugleiðingum (Eimreiðin 1944, bls. 311) í til- efni af hinni nýju útgáfu Frey- steins Gunnarssonar skólastjóra af Hallgrímsljóðum kemst Snæ- björn Jónsson svo að orði, að ekki sé næsta langt síðan að unnondur minningar Sigurðar Breiðfjörð skálds hafi komið í veg fyrir það, að gefin yrði út ófullkomin útgáfa af ritum hans. Þó nafni mínu gjé að vísu ekki
Beinir tenglar