108 RITSJÁ RIMREIÐIN liafa opinn Irag fyrir dulrænum efn- um og þrá að' kynnast þeim. Um hina, sem helzt vilja loka augum og eyrum fyrir öllu slíku, er öð'ru niáli að gegna. Ég geri ráð fyrir, að rök þessarar hókar orki ekki á þá fremur en önn- iir svipuð'. Um þessa tegund manna stendur það enn óliaggað, sem dr. F. C. S Schiller sagði eitt sinn um þá í Annálum Sálarrannsóknafélagsins hrezka: „Þeir, sem ekki kynna sér einstakar staðreyndir í fyrirburðasögu sálarrannsóknanna og láta sér skiljasl um leið, að einstakar staðreyndir verða aldrei „sannaðar" nema með nákvæmum samanhurði kerfisbund- inna rannsókna, þeir eiga í rauninni ekkert erindi inn í hinn óendanlega fjölbreytilega heim dulrænna fyrir- brigða. Því með blindni sinni gagn- vart einstökum staðreyndum, andlegri leti sinni og getuleysi til nákvæms og síendurtekins samanburðar útiloka þeir öll nauðsynleg skilyrði þess, að dagsbrún nýrrar sannleiksbirtu fái risið í hugum þeirra sjálfra." Við þessi orð mætti svo bæta þeirri aðvörun, að ekki eru nærri allir hæfir til að leggja stund á þessi mál sjálf- Uih sér og öðrum til heilla. Alvöru- laus forvitni á þar illa við. Þetta þurfa allir að hafa í huga. Sv. S. KANADISKT TÍMARIT AF /S- LENZKU BERGI BROTIÐ. Eimreiðinni hefur borizt tímaritið THE ICELANDIC CANADIAN, sem íslenzk-kanadiska félagið (The Ice- landic Canadian Club)) í Winnipeg gefur út. Aðalritstjóri timaritsins hef- ur verið skáldkonan Laura Coodman Salverson frá byrjun og þangað til í marz 1944, en ritið hóf göngu sína 1. október 1942. og kemur út ársfjórð- ungslega. í inngangi ritstjórans fremst í fyrsta hefti er lýst stefnu ritsins og því sköruglega lýst yfir, að ekki sé nóg að' vera af góð'um stofni og eiga fræga forfeður, heldur þurfi niðjarnir að sýna með starfi sínu, að þeir séu engir ættlerar. „Vér skuld- um forfeðrum voruni ekki tilbeiðslu, heldur starf." Og það' starf á að inn- ast af hendi í hinu nýja föðurlandi þeirrar ungu kynslóðar af íslenzkum stofni, sem nú er um það bil að samlagast siðum, tungu og áhugamál- um hinnar kanadisku þjóðar til fulls. „Það er sannfæring vor, að tími sé kominn til að losa oss við þá skökku ályktun, að skyldur vorar við fortíð- ina hljóti að fjötra oss við móðurmold gamla íslands. Vér álítum, að vér höfum fyrst og fremst skyldur gagn- vart Kanada og framtíðinni." Það er ekki óeðlilégt, að þessi orð veki sárs- auka í hjörtum einhverra af eldri kynslóðinni, bæði austan hafs og vestan. En hér er þó ekki lýst öðru en því óumflýjanlega — og eðlilegri rás þróunarinnar, þar sem nýtt land- náíh er hafið. Hið nýja föðurland sigrar hugina, þótt minningin um gamla landið' lifi í hjörtunum kyn- slóð eftir kynslóð. Það er líka full- komlega viðurkennt í þessum for- inálsorði'im ritsins og áherzla á það lögð', að allt, sem er gott og stórt og dýrmætt í arfleifðinni að heiman, skuli varðveitt og opinberast á ný í dáð'um og dug. ,, , . Það' er mjög fróðlegt að kynnast þessu tímariti — og jafnframt ánægju- legt, þrátt fyrir útlenda búninginn- Það ber með sér blæ hreinskilni og djarflegrar framkomu lendnemans, en sver sig um leið greinilega í ættina til ósvikins íslendingsins. Sem dæmi má nefna kvæðin, bæði frumsamin
Beinir tenglar