Uppeldi og menntun

						ÞURÍÐUR   JÓNA   JÓHANNSDÓTTIR

leg að hann verður sífellt að vera að finna upp á einhverju nýju. „Ég er svo hund-

leið á þessu venjulega" segir hún á einum stað í viðtalinu.

En þar sem frumkvöðlar eru tilbúnir til að leggja mikið á sig til að fara nýjar

leiðir ætlast þeir jafnframt til þess að eftir verkum þeirra sé tekið og þurfa á athygli

og viðurkenningu að halda.

Skólaskipið - ferja í áætlunarsiglingum

Ef haldið er áfram með líkinguna um landkönnuðinn mætti líkja skólanum við skip.

Kennurunum mætti líkja við áhöfnina og skólastjóranum að sjálfsögðu við skip-

stjórann. Þetta er ferja sem siglir milli landa og nemendurnir eru í hlutverki ferða-

mannanna. Landkönnuðurinn um borð lítur svo á að þessi sigling eigi að vera

skemmtileg og að skemmtunin felist m.a. í því að uppgötva ný lönd. Honum finnst

að ferðamennirnir eigi að upplifa ævintýri á siglingunni. Honum tekst við og við að

telja skipstjórann á að lána sér bát og fær stundum með sér einhvern úr áhöfninni

til að bjóða ferðamönnunum í landkönnunarleiðangur.

Stundum finnast athyglisverðir staðir, og hópur landkönnuðarins nær athygli

fjölmiðla heimsins fyrir bragðið. En það verður yfirleitt ekkert úr frekari landkönn-

un vegna þess að skipstjórinn, áhöfnin og stór hluti ferðamannanna líta ekki svo á

að skipið sé landkönnunarskip. Fyrir flesta er aðalatriðið að halda áætlun og skila

farþegunum af sér í næstu höfn.

Áhöfnin lítur ekki á það sem sitt hlutverk að fara að æða með ærinni fyrirhöfn

úr alfaraleið og út í óvissuna. Áhöfnin og flestir ferðamannanna leggja mest upp úr

örygginu. Þessar bátsferðir með landkönnuðinum stefna óneitanlega öryggi ferða-

mannanna í voða segja þeir. Hann leggur stundum í ferðirnar með tæki sem eru

langt í frá tilbúin til notkunar. Þess vegna eru þeir ergilegir yfir óvissuferðum land-

könnuðarins og eru lítið fyrir að hrósa honum fyrir afrekin þó svo að þau veki í

bland heimsathygli.

Ýmislegt í viðtali mínu við Heklu virðist mér geta stutt það að þessi líking eigi við.

Ég á ekki að halda að ég sé eitthvað

Hekla á erfitt með að skilja áhugaleysi samkennara sinna sem hún upplifir ýmist

sem tómlæti eða amasemi sem lýsir sér í nöldri. Tómlætið kemur fram í áhugaleysi

á því að láta svo lítið að skoða það sem hún hefur unnið að með nemendum sínum

og allur heimurinn getur þess vegna séð á Netinu. „...ég held þetta sé bara Jante-

loven - ég á ekki að halda að ég sé eitthvað".

Ekki hafa allir kennarar sama viðhorf til starfsins og frumkvöðlar eru óvenju-

lega nýjungagjarnir.

Ég held sko að sumir kennarar vilji gjarnan uppgötva lausnina - á öllum vanda-

málum kennslu. En ég uppgötva lausnina á svona tveggja árafresti. Alltafnýja og

nýja.

Og óneitanlega leggur Hekla stundum upp í ferðir sínar af meira kappi en forsjá og

stundum er auðvelt að skilja þá sem ekki eru tilbúnir að fylgja.

í viðtölunum kemur ekki fram að unnið hafi verið að þróun tölvunotkunar

samkvæmt stefnu, þvert á móti virðist Hekla fá stuðning skólastjórnenda til að fara

221