SIGRIÐUR Þ. VALGEIRSDOTTIR að mestu niður og vék fyrir keppnisfþróttum. Samkvæmt Brinson (1991) var í Eng- landi nokkuð spyrnt gegn þessari þróun, m.a. var reynt að skilja að dans og íþróttir fyrir námskrárgerð 1979. Ekki höfðu fræðimenn og áhugamenn um dansmennt árangur sem erfiði. I nýrri námskrá var dans enn hluti íþróttanáms í skólum en einnig valgrein. Brinson bendir hins vegar á að viðurkenning á dansi sem valgrein á sviði íþrótta hafi stuðlað að fjölgun nemenda sem lagt hafa fyrir sig dans í fram- haldsskóla og sem fræðigrein í háskólanámi. Baráttan fyrir aðgreiningu dansins frá íþróttum hefur haldið áfram og mun eflaust halda áfram eftir útkomu nýrrar nám- skrár (1996) sem enn heldur dansmenntun í grunn- og framhaldsskólum innan íþróttageirans og keppnisíþrótta. Benda má á að dans sem listgrein annars vegar og keppnisíþróttir hins vegar hafa ólík meginmarkmið að því leyti að markmið dans- ins er sköpun, tjáning og túlkun eigin hugmynda eða annarra og til þess leggja flestar greinar dansins áherslu á líkamlega færni. Markmið keppnisíþrótta er hins vegar að ná mælanlegum árangri í líkamlegrí færni sem miðuð er við fyrirfram ákveðna staðla í hverri grein fyrir sig. Það sem hefur áunnist í Bretlandi er að dans er skilgreindur hluti skyldunáms barna í skólafþróttum til ellefu ára aldurs og valgrein eftir það, annaðhvort eitt danssvið til 16 ára aldurs eða styttri námskeið á fleiri danssviðum. Árið 1991 lagði Brinson fram tillögur um að dans yrði viðurkennd listgrein í væntanlegri námskrá. Svo varð ekki og baráttan fyrir þeirri hugmynd heldur eflaust áfram. Dansmennt Dansmennt er víðara hugtak en dans í skólum og nær til allra meginsviða náms, þess vitræna, félags- og tilfinningalega auk skyn-/hreyfináms. Túlkun, rjáning og skapandi hugsun eru lykilatriði dansmenntanáms. Dansar, barnadansar, þjóðdans- ar, samkvæmis- og tískudansar eru fyrst og fremst valdir í þeim tilgangi að vera dæmi um einstök markmið dansmennta fremur en að vera markmið í sjálfu sér. Nám í dönsum er því ein af mörgum leiðum til að ná tilteknum markmiðum nám- skrár í dansmennt. Hugtakið dansmennt spannar, sbr. markmið listkennslu í grunn- og framhaldsskólum (1997, bls. 9), miklu víðara svið en felst í kennslu og æfingu dansa. Rannsóknir hafa sýnt að dans getur verið öflugt tæki til að tjá tilfinn- ingar og efla sköpunargleði bama (J.L. Hanna 1988). I eldri námskrám, hér á landi sem víða annars staðar, virðist markmiðum um tilfinningaþroska barna síður gaumur gefinn í almennri námskrá en á öðrum sviðum náms. Þetta þarf ekki að þýða að þessu markmiði hafi ekki verið sinnt, fremur að ekki hafi þótt ástæða til að tengja dans túlkun, rjáningu og skapandi hugsun. Dans á það sameiginlegt öðrum listgreinum að lúta vissum lögmálum um öguð vinnubrögð, persónulega túlkun en jafnframt innlifun í anda verksins. Það má því segja að dansmennt geti verið undir- búningur fyrir dans sem sjálfstæða listgrein og áhugasvið í tómstundum en einnig styrk stoð öðrum listgreinum, m.a. með almennum þroska og þróun vinnuaga, rján- ingar og skapandi hugsunar. Einn af brautryðjendum um tiltekinn þátt dansmennta barna, rythmik, í skóla- starfi mun hafa verið Dalkrotze sem notaði hana m.a. við tónlistarkennslu. Hann starfaði m.a. í Sviss. Lucile Zarnowski var nemandi hans en hún var kennari grein- 13
Beinir tenglar