Tímarit lögfræðinga

						Nokkur orS um crfðarétt                                        17

vitanlega alls ekki allt af. En þá kemur mannúðarsjónar-

mið nútímamanna til sögunnar: Það er óréttlátt, að barn

sé látið gjalda þess, að það er óskilgetið. Með því að arf-

leifanda mun venjulega þykja það eðlilegast, að niðjar

hans hljóti fé hans framar öðrum ættingjum, þá sýnist

ekki rétt að nema staðar við barnabörn arfleifanda. Vegna

aldurs þess manns, sem á barnabarnsbörn á dauðastund

siivni, er að vísu alls ólíklegt, að hann eigi foreldra á lífi,

en hann getur átt systkin eða börn þeirra á lífi, og sýnist

aiveg fráleitt, að þau, og þá einkum börn systkina arfleif-

:nda, gangi fyrir barnabarnabörnum hans. Mætti nefna

•aunverulegt dæmi þessu til skýringar. Langafi eða lang-

arnma barns mundi víst venjulega telja það eðlilegra, að

arfur eftir þau renni til barnabarnabarns síns en til syst-

kina sinna eða barna þeirra. Þess vegna virðist rangt að

útiloka niðja í þriðja lið frá arfleifanda frá arfi, eins og

ákveðið er í frv.

Um 2. Þegar arfleifandi á enga arfgenga niðja, þá er

eðlilegt frá sjónarmiði almennings og væntanlega venju-

lega samkvæmt vilja. arftakanda, að foreldrar hans taki

arf eftir hann og aC þeim frá gengnum systkin hans. En

hitt verður .alls ekki almennt sagt, að arfleifandi mundi

hafa kært sig um, að börn systkina sinna fengi fé hans.

Nú mun ósjaldan vera svo farið, að menn vita lítt

um slík börn og hafa alls ekki tekið neinu ástfóstri við

þau. Mætti því sleppa börnum systkina arfleifanda úr

erfðaflokki þessum. En það gerir hvorki frumv. né heldur

erfðalögin nýju.

Alveg óréttmæt virðist meðferð frumv. á kjörbörnum.

Venjulegt er það, að kjörforeldrar meta kjórbörn nokkurn

veginn svo sem þau væru þeirra holdleg börn, og sýnist

því alveg fráleitt, að kjörbörn gangi fyrst til arfs eftir

kjörforeldri á eftir foreldrum þess, jafnhliða systkinum

arfleifanda og börnum þeirra. Erfðaréttur kjörbarna eftir

kjörforeldri, svo sem hann er ákveðinn í 18., sbr. 3. og 6.

gr. erfðalaganna, virðist vera í fullu samræmi við réttar-

vitund almennings og venjulega samkvæmur vilja kjör-

2