Tímarit lögfræðinga

						Nokkur orfi um crfðarétt                                       21

ingarlaga vegna getnaðar þess, erfir það ekki. Sýnist ekki

ástæða til þess að fella þessa grein niður.

c. 28. gr. Hún endurtekur eldri reglu um erfðaskrárgerð

manns, sem verður snögglega veikur eða lendir í bráðri

hættu. Er ekki skiljanlegt, hvers vegna ákvæði hennar

skuli ekki hafa áfram í lögum.

Á tvö ákvæði frv. virðist mega fallast:

a.  Brottfall erfðaréttar systkina foreldra arfleifanda.

b.  Að Tryggingarstofnun ríkisins hljóti dánarfé, sem

enginn er erfingi að, eða erfingi vitjar ekki, áður en til-

tekinn frestur er liðinn.

önnur ákvæði frv. virðast óheppileg eða jafnvel ástæðu-

laus. 1 einu atriði sýnist frv. ganga of skammt um breyt-

ingar, úr því að lagðar eru til breytingar á erfðalögunum

á annað borð, það, að erfðaréttur barna systkina arfleif-

anda er látinn haldast.                                         E. A.

Þjófamark (brennimark)

samkvœmt íslenzkum lögum

1 flestum löndum Germana hefur refsingum á líkama

brotamanna verið beitt fyrir ýmiskonar refsiverð verk

á miðöldum svonefndum, auk dauðarefsingar, sem auðvitað

var allalgeng. Líkamsrefsingar voru fólgnar í limaláti, svo

sem afhöggi handa eða fóta, afskurði nefs eða eyra, geld-

ingu, hýðingum, hárskurði og húðmeiðslum (decalvatio,

brennimarki). BrennimarkiS ber nafn sitt af því, að brennt

var mark í húð brotamanns með heitu járni, venjulega á

enni hans, bak eða vanga, og hefur svo örið eftir brunann

jafnan síðan sýnt það, að maðurinn hafði brotið lögin með

tilteknum hætti. Brennimark var nær eingöngu sett á þá,

er sekir höfðu orðið um þjófnað, enda næmi þýfi eigi svo

miklu, að dauðarefsingu varðaði fyrir brot framið fyrsta