Þjófamark (brennimark) samkvæmt íslenzkum lögum 33 hér verið til þess að marka manninn. Þó sýnist ósennilegt, að mörinn hafi numið eyri (sex álnum), og mjólkin, sem hann saug, hefur engri virðingu getað sætt. Líklega er það svo, að dómendum hefur þótt mörstuldurinn og kýrsugan samanlagt vera svo auðvirðilegar athafnir, að jafna mætti til stuldar, sem þjófamarki varðaði. En merkilegt er það, að kveðinn er upp nokkurskonar skilorðsbundinn dómur, með því að brennimerkinguna skal því að eins framkvæma, að sökunautur hverfi aftur til ávirðinga sinna. Enn sýnast dómendur hafa neytt ákvæða Þingfararb. 4. kap., því að önnur heimild var naumast til slíks dómsákvæðis. Árið 1597 er Markús nokkur Erlendsson dæmdur af lífi „af allri lögréttunni fijrir óráðvendni" og „langan þjófn- að". Sennilega hefur maður þessi hér verið dæmdur fyrir fjórða sinni framinn eyrisstuld, en því er bætt við, að hann hafi verið „tvisvar markaður".1) Eins og áður var sagt, er þess ekki getið í Þjófab. 1. kap., að marka skyldi þjóf aftur, er markaður hafði verið eftir öðru sinni fram- inn eyrisstuld, þó að hann stæli þriðja sinni. En hér sýnist þó svo hafa verið gert. Sýnast dómendur hér enn hafa neytt ákvæða Þingfararb. 4. kap. Árið 1604 eí- gert ráð fyrir því í dómi eínum, að þeir leiguliðar, sem skera kúgildi, sem landsdrottinn hefur lagt til jarðar sinnar, fái þjófamark fyrir tiltæki sitt, með því að það verði metinn þjófnaður.2) En annars veitir dómur þessi engar leiðbeiningar um þá refsingu. Árið 1634 dæmir Árni lögmaður Oddsson með dóms- mönnum sínum dóm í Kópavogi um Árna nokkurn Guð- mundsson, sem stolið hafði treyju á Bessastöðum, sem fógetinn segir hafa verið að verðmæti eigi minna en dalur. Sagt er sannað fyrir dóminum, að maðurinn hafi áður stolið. Fyrir því er honum dæmt húðlát og mark samkvæmt Þjófab. 1. kap.3) Eins og oft er um þessar mundir, er greinargerð í dómságripi þessu allófullkomin. 1 fyrsta lagi 1) Alþingisb. ísl. III. 102. 2) Alþingisb. ísl. III. 353. 3) Alþingisb. Isl. V. 351.
Beinir tenglar