Þjófamarlc (brennimark) samkvícmt íslenzkum lögum 37 hún var oft eða víða framin og saman mátti leggja verð- mæti alls þess, sem hnuplað hafði verið. Eftir N. L. varð- aði einnig smáþjófnaður, fyrsta sinni framinn, skilyrðis- laust húðláti, eins og brátt verður sagt. Takmörk um verð- mæti þýfis niður á við voru engin sett eftir N. L., svo að hýða mátti mann fyrir hreint smáræði. Þess er og getandi, að brennimarkið skyldi miklu oftar leggja á sökunaut eftir N. L. en eftir Þjófab. 1. kap. Einkum er það athyglisvert, að það skyldi oft lagt á sama manninn svo að segja hvert skipti sem hann varð sekur um þjófnað, eins og sýnt verður. 1 N. L. er greint milli smáþjófnaðar (þ. e. almenns þjófnaðar) og stórþjófnaðar. Til stórþjófnaðar taldist stór- gripaþjófnaður og þjófnaður, þar sem verðmæti þýfis nam 20 lóðum silfurs. Eftir N. L. gat sökunautur ekki leyst sig undan líkamsrefsingu með fégjaldi, eins og stundum eftir Þjófab. 1. kap. Um smáþjófnað giltu þessar reglur: 1. Framinn fyrsta sinni varðaði smáþjófnaour húðláti í fangelsi, N. L. 6—17—33. Hér varð þetta þannig í reynd, að sökunautur var hýddur laus og liðugur, en ekki bund- inn. Haggatalan er ekki greind. Hún hefur farið eftir mati dómara hverju sinni. 2. Smáþjófnaður framinn öðru sinni varðaði húðstroku við staur og brennimerkingu á bakið, N. L. 6—17—34. Sakamaður var bundinn við staur og hýddur, en síðan var markið brennt í hann. Brennimark á baki leyndist vitan- lega betur almenningi en mark í andliti, og má því segja, að betri yrði kostur sökunautar að því leyti en hann varð fyrir eyrisstuld öðru sinni eftir Þjófab. 1. kap. En verri varð kostur hans að því leyti, að nú gat maður ekki leyst sig undan brennimerkingu með fégjaldi, eins og áður var. 3. Smáþjófnaður framinn þriðja sinni varðaði hýðingu við staur og brennimerkingu á enni, N. L. 6—17—35. Vandarhaggatala er ekki heldur ákveðin hér. 4. Fjórða sinni framinn smáþjófnaður varðaði enn hýð- ingu við staur og brennimerkingu, og hefur þá sökunautur
Beinir tenglar