40________________________Tímarit lögfrceSinga 1 dómi lögmanns á alþingi árið eftir (1738) segir berum orðum, aS sökunautur sé nú sekur um smáþjófnað fram- inn f jórða sinni, og staðfestir lögmaður héraðsdóminn með skipun til sýslumanns um að fullnægja honum (þ. e. víst að láta hér framkvæma hýðinguna og brennimerkinguna og senda sökunaut síðan til Brimai'hólms).1) Lögmaður segist dæma samkvæmt N. L. 6—17—36, og er það með öllu rétt. Árið 1745 var Árni nokkur Grímsson úr Snæfellssnes- sýslu, sem fyrst hafði verið dæmdur 1743 og síðar á sama ári til hýðingar við staur og brennimerkingar, dæmdur á alþingi fyrir stórþjófnað, til brennimerkingar og ævi- langrar refsivinnu í Kaupmannahöfn.2) Dómur þessi er í samræmi við N. L. 6—17—37, að því er virðist, því að stór- þjófnaður framinn eftir að sökunautur hafði hlotið tvo dóma fyrir almennan þjófnað gat varla bakað aðilja væg- ari refsingu en almennur þjófnaður framinn fjórða sinni. Árið 1749 er maður, sem fengið hafði þrisvar sinnum dóm fyrir smáþjófnað, nú dæmdur fyrir þjófnað úr kirkju, að því er virðist á Ijósakrónu. 1 héraði var honum dæmd hýðing við staur, brennimerking og ævilöng refsivinna.3) Þessi dómur sýnist vera samkvæmur N. L. 6—17—36. Eins og fyrr segir, var það áskilið með tilskipun 19. nóv. 1751, að þeir, sem dæmdir höfðu verið til hýðingar við staur og til brennimerkingar, skyldu einnig dæmdir til ævilangrar refsivinnu. Gætir þessa auðvitað í öllum þeim dómum, þar sem mönnum var dæmt brennimark, meðan þessi ákvæði giltu. Árin 1753, 1754 og 1755 eru níu menn dæmdir á alþingi til hýðingar við staur, brennimerkingar og ævilangrar refsivinnu samkvæmt ákvæðum tilskipunar 19. nóv. 1751, stundum fyrir smáþjófnað framinn öðru sinni eða oftar 1) Alþingisbök 1738 nr. 7 og 13. 2) Alþingisb. 1745 nr. 11. 3) Alþingisbókin 1749 nr. 13.
Beinir tenglar