Tímarit lögfræðinga

						SkaSabótaábi/rgS í sambandi vio bifreiSardrátt                      49

haim verði skaðabótaskyldur eftir sérreglu 1. málsgr. 34.

gr. bifrl. (áður 2. málsgr. 15. gr. bifrl. 1931) eða eftir

almennu skaðabótareglunni. Þetta skiptir máli um sönn-

unaratriði málsins. Er skaðabætur fara eftir almennu

skaðabótareglunni, þá verður bótakrefjandi venjulega að

sanna þær staðreyndir, sem hann reisir kröfu sína á, eins

og kunnugt er. En eftir sérreglu 1. málsgr. 34. gr. bif-

reiðarl. er sönnunarbyrðinni skipt. Bótakrefjandi verður

að sanna, að slys hafi orðið og tjón af því og bótahæð. En

hinn, sem samkvæmt bifreiðalögum ber ábyrgð á tjóninu,

skal bæta það, nema hann sanni, að slysi eða tjóni hefoi

ekki orðið afstýrt, þótt bifreið hefoi verið í fullu lagi og

ökumaður hefði sýnt fulla aðgæzlu og varkárni. Ef þetta

hvort tveggja þykir ekki fullsannað, þá er stjórnandi bif-

reiðar dæmdur til bótagreiðslu.

I áðurnefndum hæstaréttardómi (Hrd. XII. 17) segir

berum orðum, að sönnunarregla 2. málsgr. bifrl. 70/1931

(núl.málsgr. 34.gr. bifrl. 23/1941) eigiekkivið áðurnefnda

skaðabótakröfu sakir slyssins við Leirvogsá. Ef hún hefði

verið talin eiga við þessa kröfu, þá má vera, að stjórnandi

dráttarbílsins hefði verið dæmdur til bótagreiðshi, með því

að hann hefði ekki sannað, að slysið eða tjónið hefði hlotið

að verða, þótt bif reið hans væri í lagi og f ull varkárni hefði

verið sýnd í akstri hennar. I stað þess er sönnunarbyrðin

um þessi atriði lögð á bótakrefjanda, sem ekki þótti hafa

sannað galla á dráttarbíl né óvarkárni af hálfu stjórnanda

hans. Spj^rja má nú, hvers vegna hæstiréttur taldi sérreglu

2. málsgr. 15. gr. bifrl. 1931 ekki eiga við í áðurnefndu

máli. Samkvæmt 3. málsgr. 15. gr. bifrl. 1931 (2. málsgr.

34. gr. bifrl. 1941) gildir téð sönnunarregla eigi um slys

eða tjón á fólki eða varningi, sem bifreið flytur, nema bif-

reiðin sé almenningi til nota fyrir borgun. Að vísu sést

eigi í dómum máls þessa, hvort um nokkra borgun fyrir

dráttinn hafi verið samið eða ekki. En þetta skiptir naum-

ast mál in concreto, með því að dráttarbifreiðin hefur

eflaust ekki verið ætluð til almenningsnota til dráttar bil-

aðra bifreiða eða bifreiða, sem hlekkzt hefur á með ein-

4