Tímarit lögfræðinga

						52                                           Tímarit lögfræðinga

fmmkvæmd starfs síns. In almenna vísun 1. málsgr. 35.

gr. bifrl. til ábyrgðarákvæða 34. gr. á þá hér við „almennu

reglurnar", samkvæmt 2. málsgr. 34. gr. sömu laga, sem

hér verður þá reglan um „þjónsábyrgöina". Og þá verður

það athugandi, hvernig beita eigi þeirri reglu um ábyrgð

bifreiðareiganda á tjóni af völdum stjórnanda dráttarbíls

á dregna bílnum, farmi hans eða mönnum á honum, enda

hafi eigandi eigi átt hlut að því, að drátturinn var fram-

kvæmdur. 1 dómasafni hæstaréttar, sem nú er út komið,

til og með 1947, hef ég ekki fundið aðrar úrlausnir um

ábyrgð á tjóni í sambandi við bifreiðadrátt en þær, sem

áður hafa verið nefndar. Og verður hér því ekki stuðzt við

dóma um það efni, sem hér er til athugunar.

Málið skýrist bezt með dæmi: A, B og C sækja kýr á

bifreiðinni X úr ölfusi til Reykjavíkur. A stýrir bifreið-

inni, en B og C gæta farmsins á bifreiðarpalli. Á Hellis-

heiði bilar bíllinn, og verður ekki komið af stað aftur. Nú

kemur M á vörubifreiðinni Y, sem er eign firmans V, og

tekur að sér að draga bifreiðina X að skíðaskálanum í

Hveradölum. En svo óheppilega tekst til, að bifreiðin X

veltur út af veginum niður í djúpan skurð, og verða bæði

meiðsl á mönnum, sem gættu kúnna, og spjöll á bifreið-

inni. M hefur ekið á 25—30 kílómetra hraða að minnsta

kosti og ekki tekið eftir hljóðmerki, sem stjórnandi X gaf

í sífellu, er hann fann, að M ók óhæfilega hart, enda var

tekið að rökkva og slydduhríð nokkur. Bar firmað V skaða-

bótaábyrgð á tjóni því, sem M olli? Um greiðslu fyrir

dráttinn var ekkert samið.

Fyrst mætti spyrja, hvort ákvæði 2. málsgr. 35. gr. bifrl.

um notkun bifreiðar án heimildar eiganda ætti ekki hér

við. Ef svo væri, þá hefði M verið óheimilt að nota bifreið-

ina Y til þess að draga bifreiðina X. Og þá hvílir ekki

skaðabótaskylda á firmanu V vegna slyssins. Samkvæmt

29. gr. bifrl. er hverjum ökumanni skylt að nema staðar og

hjálpa slösuðum mönnum, en aðra hjálp eða aðstoð er öku-

manni ekki lögskylt að veita samkvæmt bifreiðalögum.

Ákvæði 220. gr. 1. málsgr. og 221. gr. 1. málsgr. almennra