60 Timarit lögfræSinga um hæstaréttar ofangreindum og góð þarf samvinna þeirra við dóminn að verða, enda geri ég ráð fyrir því, að lög- mönnum verði þörf leiðbeininga dómenda og nokkurs um- burðarlyndis, einkum fyrst um sinn. b) Væntanlega meta dómendur nokkurs aukið starf og aukna ábyrgð sakflutningsmanna, einkum sækjanda, er in nýja skipun leggur þeim á herðar. Einatt hefur mikið þótt á það skorta, að aflað væri nauðsynlegra gagna í héraði, áður en dómur væri þar á mál lagður. Hefur reyndin þá orðið sú, að mál hefur verið flutt (sótt og varið) til þrautar og deilt um staðreyndir, sem átt hefði að ganga úr skugga um, áður en mál væri flutt í hæstarétti. Hart hefur þótt að ómerkja héraðsdóm eða ef til vill sýkna eða dæma áfall vegna gagnaskorts, og hefur máli því ósjaldan verið frestað og aðilja veittur kostur á að afla nýrra gagna, eftir analogíu 120. gr. laga nr. 85/1936. En þetta veldur því, að sama málið verður tvisvar flutt, til tafar og verkauka dómendum. Þykir þeim þetta að vonum óhæfilegt og víkja því að því í bréfinu. Lærdómur sá, er leiða má af ummælum bréfsins, er sá. 1) Að allir þeir, sem flytja inal í héraoi, gæti þess vel að afla allra nauðsynlegra og fáanlegra gagna, áour en mál sé tekio þar til clóms og 2) Að hæstaréttarlögmenn athugi vel, hvort gagna þurfi enn að afla og fram.kvæmi, ,e/ því er að skipta, þá gagna- söfnun, áSur en mál verSi lagt fyrir hæstarétt. E.A.
Beinir tenglar