Tímarit lögfræðinga

						Frá dómstólum.

Bæjarþing og sjódómur Reykjavíkur

a)  SIFJARÉTTUR.

Riftun kaupmála — 27. gr. gjaldþrotaskiptalaganna.

Þann 7. sept. 1946 gerðu hjónin S. og G. með sér kaup-

mála. Var þar fram tekið, að ákveðnar eignir félagsbús

þeirra skyldu framvegis vera séreign G. Þann 21. janúar

1947 var bú S. tekið til gjaldþrotaskiptameðferðar og við

uppskrift reyndist það algerlega eignalaust. Lýst var eftir

kröfum í búið. Skiptameðferð búsins lauk 4. febrúar 1948

og var S. þá afhent búið til frjálsrar meðferðar, enda

sannað, að allar kröfur, sem lýst hafði verið, höfðu verið

greiddar. Á þessum tíma átti firma eitt hér í bænum,

kröfu á hendur S., risna af viðskiptum þeirra á árinu 1945.

Var tekinn dómur á hendur S. fyrir kröfu þessari 28. júní

1947, en hvojki kröfunni né dómsskuldinni var lýst í búið.

Þann 7. apríl 1949 var bú S. aftur tekið til gjaldþrota-

skiptameðferðar, að kröfu firma þessa. Ekki reyndust nú

neinar eignir í búi S. Á skiptafundi í búinu var ákveðið

að höfða mál til riftunar kaupmálanum samkv. ákvæðum

27. gr. gjaldþrotaskiptalaganna nr. 25 frá 1929.

G. krafðist sýknu. Taldi hún, að krafa gjaldþrotabeið-

anda hefðði verið niður fallin, er hann fékk dóm fyrir

henni, þar sem hann hefði eigi lýst henni í búið við fyrri

gjaldþrotameðferðina og hafi hann því eigi haft heimild

til að krefjast gjaldþrotaskipta. Þá taldi G., að þar sem

meira en tvö ár hefðu liðið frá því, að kaupmálinn var

gerður og þar til síðari gjaldþrotameðferðin á búi S. hófst,

þá verði kaupmálanum nú ekki rift, enda hafi S. átt fyrir

skuldum við kaupmálagjörðina.

Talið, að það varði á engan hátt niðurfalli kröfu, þó að

henni sé eigi lýst í bú, sem tekið hefur verið til gjaldþrota-

meðferðar. Þar sem sannað var, að engar eignir voru í