Tímarit lögfræðinga

						70                                           Timarit lögfræðinga

nótin. Síðar tókst að bjarga öðrum bátnum og nótinni.

Matsmenn töldu, að bátarnir hefðu verið kr. 25.000,00 virði

hvor fyrir tjónið, en nótin 35.000,00 króna virði. Þá töldu

þeir, að kosta myndi kr. 16.500,00 að gera við þann bát,

sem bjargað var, og kr. 25.000.00 að gera við nótina.

F. krafði S. um alla vátryggingarfjárhæðina.

S. viðurkenndi skyldu sína til að greiða 16/17 hluta

verðmætis þess báts, er fórst, en annað ekki. Þá greiddi S.

björgunarkostnaðinn á verðmætum þeim, sem bjargað var.

Vátryggingarskírteini það, sem gefið var út við trygg-

ingu þessa, var ekki „takserað" og hið tryggða var því í

sjálfsábyrgð að því leyti, sem verðmæti þess var meira,

en vátryggingarfjárhæðin. S. bar því aðeins að greiða

16/17 hluta verðmætis þess báts, sem fórst.

F. taldi, að S. bæri að greiða allt það tjón, sem orðið

hefði á verðmætum þeim, sem bjargað var, og studdi það

við ákvæði 19. gr. 1. nr. 17 frá 1914.

Samkvæmt vátryggingarskírteininu voru hin tryggðu

verðmæti aðeins tryggð fyrir algjöru tjóni og getur F. því

ekki krafizt tryggingarfjárins, að því er varðar bát þann

og nót, er bjargað var.

(Dómur S. & V. d. R. 12/6 1950).

Ábyrgð farmflytjanda.

1 des. 1948 tók R. að sér að flytja niðursuðuvörur milli

hafna hér á landi á skipinu H. Er vörurnar komu á ákvörð-

unarstað, voru sumar þeirra skemmdar.

Vörurnar voru sjóvátryggðar hjá S., sem greiddi bætur

til farmeiganda vegna tjóns þessa. S. krafði síðan R. um

endurgreiðslu bótanna, þar sem vörurnar hefðu skemmzt

í hans vörzlum sem farmflytjanda.

R. taldi, að of seint hefði verið kvartað um skemmdir

þessar, og væri því ábyrgð sín fallin niður fyrir aðgerða-

leysi. Þessi varnarástæða kom ekki fram fyrr en við

munnlegan flutning málsins og var því talin of seint fram

komin og ekki tekin til greina.

Ósannað, að fylgibréf hefði verið gefið út fyrir vörum