Dómurinn í deilumáli Norömanna og Breta 215 Eretlands, lét sá síðarnefndi orð falla á þá leið, að Bretar mundu ekki hika við að leggja í styrjöld, jafnvel við öflug- ustu stórveldi, til þess að fá viðurkennda þriggja sjómílna regluna um víðáttu landhelginnar. Brezki togaraskipstjórinn, sem tekinn var í Varangurs- firði, var dæmdur fyrir héraðsdómi fyrir brot á fiskveiði- helginni. Bretar skutu málinu til hæstaréttar Noregs, en áfrýjun var tekin aftur, en heimsstyrjöldin 1914—1918 skall á um þær mundir. Að lokinni heimsstyrjöldinni hófu Bretar aftur fiskveiðar við Noregsstrendur. Frá því á árinu 1922 og fram til 1935 var í athugun hjá Norðmönnum, hvernig ákveða skyldi fiskveiðitakmörkin. Komu fram ýmsar tillögur í því sambandi, og var loks árið 1935 gefinn út konungsúrskurður sá, er áður getur. Bretar rnótmæltu strax úrskurðinum, í fyrsta lagi fjögurra sjó- mílna víðáttunni og í öðru lagi, hvernig grunnlína veiði- takmarkanna var dregin. Norðmenn féllust á að fresta um sinn fullri framkvæmd konungsúrskurðarins, meðan á sam- komulags-umleitunum stæði, en enginn árangur varð af þeim, fremur en við var að búast, þar sem Bretar áttu í hlut, en Nofðmenn vildu ekki láta hlut sinn. Norðmenn ékváðu því loks, árið 1948, að láta framfylgja út í æsar konungsúrskurðinum frá 1935, og hófust þá nokkru síðar tökur brezkra togara, innan hins umrædda svæðis. Þessar tökur og sektanir brezku togaranna leiddu aftur til við- ræðna milli Breta og Norðmanna, en Norðmenn voru fastir fyrir, létu hvergi bilbug á sér finna og héldu uppteknum hætti. Bretar vildu ekki heldur láta hlut sinn, og því var, að þeir skutu deilumálinu til alþjóðadómstólsins 28. sept. 1949. Flutningur málsins. 1 málsóknarskjali Breta er þess fyrst og fremst beiðzt, að dómurinn lýsi yfir því, hvaða meginreglum alþjóðaréttar skuli beitt við ákvörðun á grunnlínum til afmörkunar hinu norska fiskveiðisvæði. Þegar málið var tekið til flutnings, treystust Bretar ekki lengur til að véfengja rétt Noregs til fjögurra sjómílna
Beinir tenglar