Fimm lögfrœSirit 229 vandasama verk mjög vel, að því er bezt verður séð. Hann rekur upphaf, efni, lok og vernd kröfuréttinda í aðalatrið- um svo ljóst og skýrt, að engum meðalgreindum manni á að vera ofraun að nema það, þar á meðal um loforð og sam- þykki þeirra og ógildi, vanefndir þeirra og verkanir van- efnda, og reglurnar um viðskiptabréf, sem lýst er allræki- lega. Þegar almenna kröfuréttinum er lokið, kemur allræki- legur kafli um lausaf járkaup og eru lög um það efni skýrð vel og Ijóst, sem þó er ekki vandalaust verk, þar sem bókin er ætluð ólöglærðum mönnum. Af efnum, sem til sjóréttar teljast, er tiltölulega rækileg greinargerð um farmsamn- inga, þar á meðal um farmskírteini, og loks um félög, þar sem hlutafélög og samvinnufélög skipta einna mestu máli. Svo sem sjá má, eru þau efni valin, sem setla má að við- skiptafræðingum mæti einna mest, þegar þeir fara að taka þátt í viðskiptalífinu. En fyrst og fremst mun þó tilgangur- inn með kennslu í lögf ræðigreinum þessum í viðskiptadeild vera sá að þjálfa hugsun nemendanna, að temja þeim að greina sundur óskyld atrioi og sameina skyld, greina auka- atriði frá aðalatriðum og orða hugsanir sínar skýrt og skipulega. Munu og fáar námsgreinar vera betur til þeirra efna fallnar en lögfræðin, ef rétt er á haldið. Og mun vand- gerð sú bók vio þessara nemenda hæfi, er betur leysi það verkefni en bók höf. II. Þór'Öur Eyjólfsson: Persónuréttur. Hlaðbúö. — Reykjavík 19 U9. 1 bók þessari, sem er 131 bls. í þægilegu átta blaða broti, er lýst þeim réttarreglum, sem taldar eru til persónuréttar svonefnds. 1 inngangi (1. gr.) er greinargerð um efni og stöðu persónuréttar í réttarkerfinu. 1 I. kafla (2.—6. gr.) er greinargerð um rétthæfi (það er aðild að lögskiptum og réttur til þess að njóta opinberrar verndar á hagsmunum sínum), upphaf þess og endi. Jafnræði ríkir í íslenzkum lögum meðal manna um það, að allir geti notið slíkrar aðildar og verndar, nema eðli málsins eða lög mæli öðruvísi. Athugar höf. það í 3. gr., hverjar undantekningar vera
Beinir tenglar