23S Timarit lögfrœðinga inn í dæminu er það búið til annars vegar, að sauðkindin sé í vörzlu eiganda, og hins vegar, að hjúið sé í rauninni ekki vörzlumaður, til rökstuðnings þeirri þörf, að refsa þurfi stranglega fyrir brot þeirra. Eftir núgildandi hegn- ingarlögum skiptir greinarmunur milli svika og þjófn- aðar ekki svo miklu máli sem áður, með því að refsi- hámarkið, og ítrekunarreglur, er sama um bæði brotin. En almenningsáiitið tekur víst venjulega harðara á þjófn- aði en svikum, þó að bæði brotin þyki svívirðileg að almenningsáliti. Annars er oft mjög vafasamt, hvort hlutur verði talinn vera í vörzlum einhvers manns og þá hvers. En verndarþörf ræður því þá, hvaða refsingu þann skuli beita, sem slær ólöglega eign sinni á hlutinn. Nú mun slíkt að jafnaði vaka fyrir höfundum refsilaga. Hitt er annað mál, að „konstruktiónir" og „teóríur" geta verið mönnum til nokkurrar leiðbeiningar í einstökum til- vikum. í 10. gr. hæðir höf. lögvernd eignarréttinda. Þar eru kaflinn um neyðarvörn og gertæki einkar athyglisverður. Er útlistun höf. sérstaklega greinargóð á því, hvenær ger- tæki („sjálftaka") sé talin refsiverð. 1 11.—14. gr. ritsins er um eignarafsöl rætt. Höf. heldur því fram, að ástæðulaust sé að greina á milli kröfuréttar- gernings og hlutaréttargernings í því sambandi, eins og títt hefur verið, þegar kaup eru gerð um einstaklega á- kveðna muni eða um tegundarkaup, þegar það, sem láta á, hefur verið sérgreint. Kaupandi verði þó þegar eigandi, er samningur er gerður, sjálfsagt þó stundum skilyrt, t. d. fyrst skilorðslaus eigandi, er kaupverð er greitt. Og sýnist mega færa það til sams vegar. 13. gr. er um eignarafsal ao lausafé. Síðan Carl Torp tók þetta atriði til meðferðar í Tidsskrift for Retsvitenskap og síðar í Dansk Tingsret og benti á og rökstuddi, að liða þyrfti þau atriði, sem máli skipti, sundur framar en áður hafði verið gert, hefur mál- ið komizt í annað far en áður var, enda þótt nokkuð væri um það deilt. Þegar leysa skal úr því, hve nær fulltryggður
Beinir tenglar