248 Timarit lögjræöinga talið sannað, að einmitt hans bifreið hefði blindað bifreiða- stjórann, sem á móti henni kom og ók aftan á fótgangandi hjón og dreng á vegarbrúninni, með því að margar aðrar bifreiðir fóru um veginn í sömu átt og orsaka máttu blindu bifreiðarstjórans, sem slysinu olli beinlínis. En það, að hafa ljósin slík, var talið svo saknæmt, að bifreiðarstjórinn á A, sem og var eigandi bifreiðarinnar, var dæmdur til 800 kr. fésektar og til missis ökideyfis sex mánuði. 1 héraði hafði hann einungis hlotið 300 kr. sekt fj'rir brot á 7. gr. bif- reiðaiiaganna, með því að ljósabúnaður bifreiðar hans var ekki í réttu lagi. Eins og sagt var, er ekki sannað, að stjórnandi bifreið- arinnar A hefði valdið blindu stjórnanda bifreiðarinnar B. Stjórnandi bifreiðarinnar A varð því ekki gerður ábyrgur um slysið, sem oili aðiljum, er fyrir því urðu, miklu heilsu- tjóni og refsivert var samkvæmt 219. gr. hegningarlag- anna. Ef sannast hefði, að stjórnandi bifreiðarinnar A hefði valdið blindu stjórnanda bifreiðarinnar B, þá mundi hann sjálísagt einnig hafa verið dæmdur til refsingar sam- kvæmt 219. gr. hegningarlaganna. Og mundi refsing hans þá væntanlega hafa orðið þyngri. Ef ljósabúnaður bifreiðarinnar A hefði verið óaofinnan- legur, en stjórnandi hennar hefði þó ekki deyft ljósin, sem þá hefði átt að vera unnt, þá hefði hann sennilega fengið ekki vægari refsingu, því að þá hefði hann sýnt saknæma óaðgætni í akstri sínum. Af þessum dómi hæstaréttar sýnist mega leiða tvenns- konar lærdóm: 1. Það varðar sektum og sviptingu ökuleyfis tiltekinn tíma, ef eigandi, sem jafnframt er stjórnandi bifreiðar, hefur Ijósdbúnað hennar ekki í því lagi, að deyfa megi Ijós hennar svo sem vera ber. Þetta segir dómurinn beinlínis. Svo virðist sem eigandi og stjórnandi bifreiðarinnar A hafi að minnsta kosti átt að vita um gallann á Ijósabúnaði hennar, og að hann haf i því átt að bera ref siábyrgð á hon- um, eins og hæstiréttur ákveður. En svo má vera, að vit- undarleysi bifreiðareiganda kunni að vera talið afsakan-
Beinir tenglar