Ægir

						SAMLEID MED ISLENSKUM SJAVARUTVEGI

Pétur Bjarnason, formaður stjórnar Fiskifélags Islands

Varðskip smíðað

innanlands

að fer vel á því að þegar

þetta tölublað Ægis, sem

helgað er skipasmíðaiðn-

aði í landinu, er í loka-

vinnslu skuli ríkisstjórn-

in tilkynna að smíði nýs varðskips

fari fram hér á landi. EES samn-

ingurinn, sem tryggir okkur víð-

tækt og mikilvægt frelsi til við-

skipta, skuldbindur okkur til þess

að bjóða stór skipasmíðaverkefni

út á öllu efnahagssvæðinu. Talið

er að hægt sé að víkja sér undan

slíkum skilyrðum, ef um herskip

er að ræða eða skip sem eiga að

annast mikilvæg verkefni á sviði

öryggismála en undir slíka skil-

greiningu falla varðskip. Ríkis-

stjórnin hefur sem sagt ákveðið að

nota síka smugu og er það vel.

íslenskur skipasmíðaiðnaður

hefur átt á brattann að sækja und-

anfarin ár. Nýsmíði skipa innan-

lands hefur verið afar lítil og verk-

þekking á því sviði er að glatast.

Þó er fátt mikilvægara fiskveiði-

þjóð en að geta stuðst við öflugan

skipasmíðaiðnað bæði til endur-

nýjunar flotans og viðhalds. í

sjávarútvegi hafa menn því haft af

þessari þróun miklar áhyggjur.

Ákvörðun ríkisstjórnarinnar er því

fagnað í íslenskum sjávarútvegi.

Það er von okkar að þessi ákvörð-

un gagnist skipasmíðaiðnaði hér á

landi til nýrrar sóknar á vit fleiri

tækifæra.

Sú niðursveifla, sem skipa-

smíðaiðnaður hefur verið í undan-

farin ár, á sér sjálfsagt margar skýr-

ingar. í raun hlýtur það að gegna

nokkurri furðu hvernig staða hans

er. Hitt gegnir einnig furðu hve

þjóð, sem á alla sína velferð undir

öflugum sjávarútvegi, hefur í litl-

um mæli sinnt rannsóknum og

þróun varðandi fiskiskip. Fiskifé-

lagið rak um áratugaskeið tækni-

deild, sem m.a. lagði umtalsvert af

mörkum til grunnrannsókna á

þessu sviði. Sú starfsemi hefur ver-

ið lögð af vegna fjárhagsörðug-

leika og er ekki kunnugt um að

ámóta verkefnum sé nú nokkurs

staðar skipulega sinnt. Staða ís-

lensks skipasmíðaiðnaðar og þau

tækifæri sem smíði varðskips inn-

anlands gætu gefið er ágætt tæki-

færi til þess að hugleiða hvort ekki

sé rétt að endurskoða afstöðuna til

fjárframlaga til rannsókna og þró-

unar á fiskiskipi sem slíku. Við

verðum að spyrja okkur hvort við

viljum um alla framtíð vera öðr-

um þjóðum háð um upplýsingar

um nýja þekkingu á þessu sviði. Er

það í raun ásættanlegt?