Búnaðarrit

						Um fóðrun búpenings.

\

Vinnan er móðir auðæfanna, en »auðurinn er atl

peirra hluta, sem gjöra skal«, segir gamall og góður

málsháttur. pótt pað sé margt og mikið, »sem gjöra

skak og gjöra parf, pá verður öllum pað fyrst fyrir, að

afla sér peirra lífsnauðsynja, sem peim eru ómissandi,

svo sem fæðu, klæða og húsaskjóls, og svo peirra hluta,

sem geta gjört lífið pægilegt. En til pessa parf peninga,

peningavirði eða auð, ekki síður en til hvers annars.

En hvaðan tökum vér íslendingar lífsnauðsynjar vorar?

'í fljótu bragði sýnist svo, sem vér fáum nokkuð af

peim frá útlöndum, en nokkuð af peim í landi voru;

en pegar betur er að gætt, sjáum vér, að einhvern veg-

inn verður að horga pað, sem fæst frá útlöndum, og

pessa borgun tökum vér af afurðum landsins, svo að

pað eru að réttu lagi afurðir landsins, sem vér lifum á,

eða með öðrum orðum, vorir eigin atvinnuvegir, sem

vér verðum að bjargast við. En nú eru, eins og menn

vita, aðalatvinnuvegir vor íslendinga landbúnaður og

fiskveiðar. Eg skal engan veginn gjöra lítið úr pví,

að í sjónum kring um ísland sé mikil auðlegð fólgin,

«n »stopull er sjávarafli«, og reynslan sýnir og hefir

margoft  sýnt, að  valt   er að treysta eingöngu á hann.

1