Búnaðarrit

						15

Ijósa grein fyrir pví, hvernig fóðrið lítur út, pegar pað

skilur við magann; pví að garnirnar eru ætíð slitnar

sundur slcammt frá maganum, og sést því, hvernig

fóðrið er pá orðið. En eins og fyrr er sagt, eru melt-

ingarvökvarnir búnir að gjöra dálítið af sumum efnum

fóðursins hæf til að takast upp í blóðið, áður en fóði^ið

fer úr maganum; en einkum hefir pó fóðrið fengið

pann undirbúning, að geta melzt í görnunum, og orðið

móttækilegt fyrir áhrif brisvökvans og annara melting-

arvökva, sem enn eru ónefndir (gallvökvinn og parm-

vökvinn). þegar pví meltingin hefir náð pessu stigi í

maganum, gengur fóðrið smátt og smátt frá honum í

garnirnar, og hefir pað pá nokkuð sýrzt af sýrunum í

magavökvanum. En pegar fóðrið kemur í garnirnar,

blandast brisvökvinn saman við pað, sem breytir hold-

gjafaefnunum í »peptónerc; mjölefnum, trefjaefnum

(cellulosa) og sykurtegunduuum í vínberjasykur. Á feit-

ina verkar og brisvökvinn pannig, að hún aðskilst og

leysist í sundur í eins smá feitikorn, sem feitikúlurnar

eru í mjólkinni, og eru pau ósýnileg með berum aug-

um. En pegar feitin er orðin svo aðskilin, getur hún

hún gengið út í blóðið. Einnig getur brisvökvinn

fyrir utan líkamann breytt feiti í »glycerin« og feiti-

sýrur; en enn er ekki fullsannað, hvort sú breyting

getur orðið í görnunum, eða pá, að hve miklu leyti.

Gallvökviim síast úr blóðinu í lifrinni, sem er lík-

amans stærsti kirtill. Lifrin er eitt hið blóðmesta líf-

færi, og sá einasti kirtill hjá spendýrunum, sem mynd-

ar vökva sína af blóðæðablóði. Gallvökvinn er slím-

kenndur, hefir grænleitan lit hjá peim dj'rum, sem lifa

á jurtum, en gulmórauðan lit hjá kjötetandi dýrum.

Bragðið af honum er beiskt, iyktin einkennileg, og

stundum moskuskennd, einkum hjá nautgripuin.    Gall-