Búnaðarrit

						16

'vökvinn myndast stöðugt í lifrinni, en eftir pví meir,

seni meira blóð streymir til hennar, og meðan á melt-

ingunni stendur, og sígur pað stöðugt í gallblöðruna á

peim dýrum, sem hafa hana. Frá gallblöðrunni liggur

Tökvarenna í garnirnar, nær pví á sama stað og bris-

vökvarennan. Að sönnu liggur brisrennan hjá nautgrip-

um l'/s feti neðar í garnirnar en gallrennan. En hjá

sauðfé eru pessar rennur sameinaðar í eitt. G-allvökv-

inn fer stöðugt í garnirnar; pó gefur gallblaðran mest-

an vökva frá sér, pegar meltingin er á hæsta stigi í

görnunum. Hjá bestinum, sem hefir enga gallblöðru,

sígur gallvökvinn jafnt og pétt til garnanna. En par

sem hann kemur í garnirnar (gallþarminn) gengur dá-

lítill poki út úr görninni, sem iokast að neðan af hring-

myndaðri fellingu, og er álitið að nokkuð af gallvökv-

anum setjist par að, pangað til meltingin fer fram í

görnunum.

Gallvökvinn er samsettur af ýmsum efnum, svo sem

steinefnasamböndum, feiti og feitisýrum. Nokkur hluti

hans eru efni, sem eru fullnotnð eða ópörf í líkaman-

¦um, sem blððið verður pví að fjarlægja, og fara pau

efni á burtu með saurnum. Einnig er álitið, að gallið

varni rotnun innýflanna, og pess fóðurs, sem dvelur

lengi í peim. En fóðrið er oft mjög lengi í innýflun-

um; hjá jórturdýrunum er pað t. a. m. ekki gengið að

öllu leyti fyrr en eftir 5—7 daga. |>á eru og litarefni

í gallvökvanum, sem orsakar litinn á saurindunum.

Alitið er, að gallvökvinn hjá hesti verði um 6 potta

á sólarhring; en '/2 pottur hjá sauðkind, sem hefir um

80 punda punga. Menn greinir á um pað, að hve miklu

leyti gallvökvinn styðji að meltingunni. J>ó pykir lík-

legt, að hann hafi töluverða pýðingu sökum pess, að

hann kemur saman við fæðuna í byrjun pess sem hæst

stendur á meltingunni; að meiri gallvökvi myndast með-