Búnaðarrit

						19

um. En efnin, sem pannig fara frá líkamanum, eru

öll pau efni í föðrinu, sem eru ómeltanleg. Einnig er

oft meira eða minna af efnum, sem eru meltanleg, en

hafa pó ekki tnelzt, einhverra orsaka vegna; annaðhvort

fyrir pað, að fóðrunin hefir verið óregluleg, svo að starf-

semi kirtlanna, sem gefa meltingarvökva frá sér, befir

eigi haldizt í reglu; eða að hlutföllin milli efnanna í

fóðrinu hafa eigi staðið í samræmi hvert við annað; eða

að fóðrið hefir verið svo mikið, að pað hefir eigi staðið

í samræmi við parfir líkamans eða störf hans; eða að

eitt eður fleiri líffæri, sem starfa að meltingunni, hafa

ekki verið heilbrigð. I saurindunum er og ætíð lítið

eitt af peim efnum, sem voru í meltingarvökvunum;

einkum gallvökvanum, eins og áður er sagt. En ef

fóðrunin fer fram á réttan og eðlilegan hátt, ganga pó

mestallir meltingarvökvarnir aftur út í blóðið. Blóðið

losar sig við sumt af peim í nýrunum; ganga peir svo

á burtu með pvaginu. En nokkurn hluta peirra flytur

blóðið aftur til meltingarkirtlanna, og verða peir pví

enn á ný meltingarvökvar. |>eir vökvar, sem fara pessa

hringferð, eru yfir sólarhringinn ekki minna en '/e part-

ur af lifandi punga skepnunnar.

Vér höfum nú lítið eitt séð, hvernig meltingarvðkv-

arnir vinna að pví, að skilja fæðuefnin í sundur, svo

að pau verði svo smágjör, að pau gangi út í blóðið,

eins og áður er sagt um feitina, en pó einkum að pví,

að breyta næringarefnunum í pau efni, sem nauðsynlegt

er, til pess að pau geti orðið líkamanum að notum.

En vér höfum enn ekki gjört oss grein fyrir, hvern J»átt

innýflin taka í pví, að vinna að meltingunni, né pví,

hvernig næringarefnin komast út í blóðið. Hér eru pó

ekki hentugleikar á pví, að fara nákvæmt út í petta,

eða  að   athuga verkanir allra innýflanna.   Vér skulum

2*