Búnaðarrit

						20

pó lítið eitt skoða byggingu garnanna; pví að eins og

fyrr er sagt, fer meltingin einkum par fram, og par

tekst mest af næringarefnunum upp í blóðið. |>essi

hluti innýflanna er pví margbrotnastur og mest varið í

að pekkja hann. Og ef vér getum skilið verkanir og

starf parmanna, getum vér fengið nokkuð ljósa hug-

mynd um pað, hvernig hin uppleystu næringarefni

komast út í blóðið.

Garnirnar er himnukend pípa, sem liggur frá mag-

anum í mörgum bugðum til botnlangans. Lengd peirra

er nokkuð mismunandi hjá sömu tegundum. Hjá hest-

inum eru pær um 7 — 10 sinnum lengri en hann sjálfur;

hjá nautgripum 14-18 sinnum lengri og hjá sauðfé 18—

21 sinnilengri en skepnan er sjálf frá munni til tortu'.

J>að eru pví dæmi til, að kindur, sem hafa verið 1' h

alin á lengd, hafi haft garnir 31l/s alin á lengd. Um-

mál garnanna er mest hjá hestinum, en tiltölulega mest

hjá kindinni, pegar litið er á stærð eða líkamspunga.

Á kind, sem hetir 31' /s álnar langar garnir, er ummál-

ið 2 'U pumlungs að meðaltali; pað er að segja breidd

garnarinnar, pegar búið er að rista hana í sundur að

endilöngu. Meltingarflötur garnanna hjá pessari kind

verður pví 1701 ferhyrningspumlungur. En eftir jöfn-

um hlutföllum verður, hjá sömu kind, meltingarflötur

magans eigi nema 216 ferhyrningspumlungar. Ef

pungi pessarar kindar er 73 '/a pund, pá koma liðugir

23 ferhyrningKpuml. af meltingarfleti garnanna á hvert

pund líkamspunga kindarinnar, en af meltingarfleti mag-

ans ekki nema tæpir prír ferhyrningspuml. Á pessu

sést, hve pýðingarmiklar garnirnar eru fyrir meltinguna.

Hjá sauðkindum er meltingarflötur magans og garnanna

1) Dr. H. C. B. Bemlz