Búnaðarrit

						21

mikið stærri að tiltölu, en hjá nautgripum og hestum.

J>ví að það koma lijá kindum nálægt 26 ferhyrnings-

puml. á hvert pund lifandi punga, en hjá nautgripum

ekki nema um 12 Q puml. á hvert pund lifandi punga,

og hjá hestum um 7—8 D þuml. En eins og fyr er

sagt, er botnlanginn langstærstur hjá hestum, og vegiir

því nokkuð upp á móti þessu.

Garnirnar myndast af þremur aðalhimnum. Yzt er

kviðliimnan, (tunica serosa) sem liggur eins og fetill

utan um garnirnar, lykst saman ofan á görnunum,

gengur á hestum upp að fremri hluta iendarinnar og

festir sig innan á hana. En hjá jórturdýrum festir hún

sig á meiri hluta ristilsins, gengur svo þaðan og festir

sig innan á mölunum. ]?egar garnirnar eru raktar,

rifnar kviðbimnan í sundur, þar sem hún lykst saman

ofan á görnunum og gengur út frá þeim. Eins oggef-

ur að skilja af hinni bugðóttu legu garnanua, liggur

þessi himna frá görnunum í mörgum fellingum til þeirra

staða, sem hún festir sig við. þessi himna gagnar því

til að festa garnirnar við önnur líffæri; einkum getur þó

álitizt, að gamirnar séu hengdar með henni upp við

malirnar. Innan á fellingar blöðunum liggja æðarnar,

sem flytja blóðið að og frá gGniunum. Sömuleiðis grein-

ir hnútakerlið sig par, og sendir tau^agreinar til garn-

auna sem stýra hreyíingum þeirra. |>egar skepuur eru

í góðu standi, liggur feitivefur um þessar fellingar, sem

er í daglegu tali nefndur garnmör.

Kviðhimnan, sem liggur utan um garnirnar, er slétt,

rök og hál, svo að garnirnar láta vel eftir öllum hreyf-

ingum skepnunnar. Himna pessi hefir og töluvert pan-

pol, svo að hún getur gefið eftir, pegar garnirnar þenj-

ast út af fóðrinu,og dregizt saman þegar garnirnar tæm-

ast, án þess þó að leggjast í fellingar eða hrukkur.

Prá kviðhimnunni liggur mjög  smágjör   bandvefur,