Búnaðarrit

						27

tekst af súrefni í blóðið fer ekki  eftir   því,   hve andar-

drátturinn er ákafur, heldur eftir því, hve mikil pörf er

fyrir súrefnið.    En þörfin fer eftir því, hve   mikil efna-

skipti eru í líkamanum, svo sem ef skepnan vinnur, eða

veitir einhverjar aðrar afurðir;   því að allur aðskilnaður

eða eyðing sellnanna, sem verður fyrir  erfiði vöðvanna,

og sömuleiðis aðskilnaður og breyting efnanna, sem eykst

við aukið fóður, heimtar súrefni, til þess að   efnin, sem

leysast  upp   eða   verða   óþörf,  geti brunnið   og fiutzt í

burtu frá líkamanum.     |>að tekst því meira af súrefni

í blóðið, þegar skepnan erfiðar, en ella.    En eigi nemur

það svo miklu, að það sé orsök til þess, að skepnur anda

svo títt, eða mæðast við mikið erfiði, heldur er það sök-

um þess, að þá myndast svo mikil kolsýra,   sem  blóðið

þarf að losast við.    Ætíð tekst meira af súrefni í blóðið

á nóttunni en daginn, og mun meira eftir erfiðisdag en

hvíldardag.     jþað er því hægt  að segja, að blóðið dragi

saman forða, sem það heíir til, þegar   »hiti   og  þungi«

næsta dags mætir.    Hve mikið tekst upp í blóðið af súr-

efni, fer einnig eftir því, hve mikið er af blóðkornum í

blóðinu,   en   tala   þeirra    fer eftir því, hve mikið er af

holdgjafaefnum í því;    holdgjafaauðugt fóður krefur því

meira  súrefnis.     Á þessu   byggist,   að þeir, sem búa í

köldum löndum þurfa meira af holdgjafaefnum, svo sem

kjöti, en þeir, sem búa í heitu löndunum.

fegar næringarefnin eru komin í blóðið. verða sum

þeirra þegar í stað að taka efnabreytingu, til þess að

geta fullnægt ætlunarverki sínu; því að það er skilyrði

fyrir lífinu og öllum þess störfum, að stöðug efnabreyt-

ing verði með næringarefnunum, sem koma frá melting-

arfærunum, og súrefnisins, sem veitist við innöndunina;

og öllum selluveíjum líkamans. |>að er þessi stöðuga

efnabreyting, sem bygging og eyðing líkamans, hiti, vinna