Búnaðarrit

						35

holdgjafaefni og holdgjafalaus efni. En ekki mega hlut-

föllin vera hin sömu í fóðrinu, sem þau eru í líkaman-

um, pví að í fóðrinu verður að vera að tiltölu meira af

holdgjafalausum efnum sökum pess, að pau ganga meir

til að við halda líkamshitanum, og eru því meiri eyðslu

undirorpin.

Aftur á móti geta kolahýdröt og feiti gengið að

nokkru leyti hvort í staðinn fyrir annað. pó má hvor-

ugt vanta alveg í fóðrið; því að það kemur í bága við

næringuna og meltinguna. Einkum er pað pó feitin,

sem grasbítirnir] geta að miklu leyti verið án; og jórt-

urdýr geta eigi melt nema lítið eitt af feiti. Að gefa

peim pví mikið af feiti er gagnslaust fyrir næringuna,

og þar að auki óhollt. Megnið af peirri feiti, sem

myndast því í líkama grasbítanna, á rót sína að rekja

til holdgjafaefnanna. J>ó skal pess geta, að pví auðgara

sem fóðrið er af holdgjafaefnum, pví meiri pörf er á

feiti. Menn geta t. d. fundið pað á sjálfum sér, að þeir

vilja feiti með mögru kjöti og baunum. sem hvort-

tvesígja er holdgjafaauðugt. Og því ljúffengara þykir

kjötið, sem feitivefurinn er betur dreifður innan um

það. pannig sést, að nánara samband er á milli hold-

gjafaefna og feiti, en holdgjafaefna og sykurs; því að

með mögru kjöti og baununi vilja menn mikið síður

sykur en feiti.

Næringargildi fóðursins er því metið eftir því hlut-

falli, sem efnin standa í hvort til annars, og því meira

sem er af holdgjafaefnum í hlutfalli við holdgjafalausu

efnin, því kraftbetra er fóðrið talið. Og því jafnari

sem hlutföllin eru eða efnin hæfilegar blönduð, því

lystugra er fóðrið að öllum jal'naði. En í hvaða hlut-

falli efnin eiga að standa, hvort til annars, verður að

vera   mismunandi   eftir  ætlunarverki  fóðrunarinnar. —