39 mismunandi, og að í hverri tegund er töluvert af ó- meltanlegum efnum. En eftir því sem fóðrið er auð- meltara og hefir meira af þeim efnum, sem meltanleg eru, eftir því verður að meta gildi hverrar tegundar. En hver heytegund hefir því meira af meltanlegum efn- um og er því auðmeltari, sem hún er fyr slegin og minna hrakin. Valllendishey er yíir höfuð að tala auð- meltara en mýrarhey. Hversu mikið meltist af efnun- um, fer einnig að nokkru leyti eftir því, í hváða hlut- falli þau standa hvort til annars. Ef eitthvert efni er fram yfir þarfir, eða svo mikið af því, að hin efnin halda eigi jafnvægi móti því, þá gengur að minnsta kosti það, sem er fram yfir hið hæfilega hlutfall, á burtu með sau indunum, án þess að gera nokkurt gagn, eða ef það upþleysist í innýflunum, veldur það óreglu á meltingunni og er þá hætt við að það valdi veikindum í meltingar- færunum. Einkum er að óttast þetta ef holdgjafaefnin eru fram yfir þarfir; enda er þá algengt, einkum ef þau eru þungmelt, að úr þeim meltist tæplega svo mikið, sem svarar til hlutfallsins móti holdgjafalausu efnunum |>að fer því oftast lítið eitt meira ónotað á burtu, en það, sem var fram yfir þarfir. Sömuleiðis meltast holdgjafalausu efnin venjulega ekki til hlýtar, ef þau standa eigi í hæfilegu hlutfalli við hin efnin; en yfir höfuð að tala, er mikið síður að óttast það. Og ef þau eru auðmelt geta þau oft melzt að fullu, einkum efþau eru auðug af sykri, þar eð hann styður mjög að því, hvað getur melzt úr þungmeltu fóðri. Agætt er því að gefa rófur með stórgjörðu og trénuðu heyi; því að þá meltist meira af því en ella. Er það sökum þess, að rófurnar hafa mikið af sykri, sem uppleysist fljótt. En 9ykur verkar örfandi, svo að meltingarvökvarnir aukast; og enn er það, að þegar eitthvert efni er uppleyst, þá þynnist fóðrið, svo að það getur betur blandazt og orð-