Búnaðarrit

						40

ið fyrir áhrifum meltingarvökvanna. |>annig sést, hve

nauðsyniegt pað er, að hlutföll fóðursins séu rétt, og

pegar pau eru það ekki í einni fóðurtegund, pá verður

að blanda fóðrið, unz hið rétta hlutfall fæst.

J>ess hefir verið getið, að nokkuð af fóðrinu meltist

ekki. En ómeltanlegu efnin vinna gagn, pótt pau

gangi eigi út í blóðið. Einkum hafa pau pýðingu vegna

pess, að pau auka fóðurmagnið. Ef í fóðrinu væru ein-

ungis pau efni, sem gætu melzt, pá yrði fóðrið svo lítið

í innýflunum, að pau næðu ekki til hlítar að verka á

pað; pað er að segja, að vöðvahimnan í innýflunum geti

ekki dregizt svo mikið saman, að hún næði svo utan um

fóðrið að pað gæti melzt að fullu. Að pessu sé pannig

varið, sést vel á pví, að pótt skepnur svelti í hel, pá

er samt ætíð nokkuð af fóðurleifum í innýflum peirra.

Einnig gæti svo lítið fóðnr eigi verkað nógu örvandi á

meltingarkirtlana, svo að nægir meltingarvökvar fengjust.

Enn er pað, að ef pessi efni væru auðmelt, pá færu pau

svo fljótt frá innýflunum til blóðsins, að starf melting-

arfæranna væri pegar á protum; en pað verkar illa og

deyfandi á skepnur, líkt og sultur. pótt pað sé ekki

eins tilfinnanlegt. Ef lítið er því um hey, svo að

skepnur verður að fóðra að mestu með korntegundum,

pá er nauðsynlegt að gefa stórgjört og trénað hey með,

eða viðartegundir. f>að eykur fóðurmagnið, skepnan líð-

ur pví síður af sulti, meltingarvökvarnir aukast og inn-

ýfiin ná betur að verka. Einkum gjörir petta fóður pó

pað að verkum, að fóðrið í innýfiunum verður lausara í

sér og holóttara, og aðskilur pví hin meltanlegu nær-

ingarefni, svo að meltingarvökvarnir ná miklu betur að

verka á pað en ella; pví að korntegundirnar einarverða

að péttu deigi í innýflunum, sem ógjarna tekur áhrifum

meltingarvökvanna.      Enn   fremur   er  lítið   af  sumum