Búnaðarrit

						55

skaðleg fyrir líkamann, eí til lengdar la^tur. |>essar

sýrur verka og örvandi á slímhimnu innýflanna og

vöðvahimuuna, er valdið getur áköfum niðurgangi. Enn

fremur er ísjárvert að súrsa mikið af heyi, einkum ef

tíð er hagstæð; því að við pað tapar pað sjaldan minna

en '/a parti af næringarefnum sínum, í samanburði við

pað, að vera grænt og óhrakið. Jpegar skepnur eru

teknar snögglega á gjöf, pá er og ágætt að gefa kál

með; sömuleiðis næpur og rófur. Einnig skal fóðra lít-

ið í einu en oftar á dag. Láta vatn standa hjá skepn-

unum meðan pær eta, og salta fóðrið h'tið eitt; pví að

salt verkar örvandi og eykur pví meltingarvökvana. Af

pessu verður svo smátt og smátt að draga, unz skepn-

urnar eru orðnar vanar við pura fóðrið.

Eigi má heldur láta skepnur standa stöðugt inni,

og fóðra pær með puru fóðri »fram í græn grös«; og

láta pær pá fyrst út, pegar pær geta f'engið fullkomna

næringu af grænum grösum; pví að pá kemur fyrst í

stað miklu meira af næringarvökvum en við parf. Blóð-

ið getur pví vanalega ekki tekið á móti öllum þessum

vökvum. Gengur pá meira eða minna bæði af melt-

ingarvökvum og næringarefnum úr fóðrinu ónotað á

burtu. Er þá alltítt að skepnur veikist og fái niður-

gang. Að sönnu kemur pessi breyting sjaldan fyrir;

pví að vanalega er farið að beita öllum fénaði, áður en

svo mikill gróður or kominn, að hann geti að fullu nærzt

af honum. J>ó getur petta átt sér stað, ef skepnur eru

veikar að vorinu, að pær standi inni par til nægur

gróður er kominn. En pá verður, síðustu innistöðudag-

ana, að gefa safamikið fóður, svo sem rófur, eða ef hægt

er að slá eða reyta lítið eitt af nýju grasi, pá að gefa

pað með; pví að þá minnkar starfsemi meltingarkirtl-

anna smátt og smátt.

Ekki  má heldur skipta snögglega um auðmelt fóð-