Búnaðarrit

						57

ef meltingin á að fara í lagi«'. Öll pessi óregla eða

snöggi mism.un.ur hefir pví fóðureyðslu í för með sér

(sbr. bls. 3-4), og getur oft verið hættulegur fyrir

lieilsu skepnanna.

Hitinn liefir og mikla pýðingu fyrir næringuna:

pví minni sem liann er, pví meira fóður parf. Er pað

sökum pess, að pá gefa skepnurnar meiri hita frá sér.

En líkamshitinn verður að vera hinn sami. Skepnurnar

geta pví ekki haldið hinum sama hita, nema svo mik-

ill hiti framleiðist í líkama peirra, sem vegi á móti

peim hita, sem missist En til pess að pað geti orðið,

verður meira af efni að brenna í líkamanum. J>að verð-

ur pví meira af súrefni að veitast með innönduninni,

meira af kolefni að brenna, og par af leiðandi meira af

kolsýru að fara á burtu með útönduninni. það verða

pví að vera næg efni til að brenna. Eóðrið parf einnig

að vera 'kostbetra; pví kraftmeira sem pað er, pví meiri

verða efnaskiptin í líkamanuin, eða bruninn verður meiri.

J>að er áður sagt, að eftir pví sem fóðrið sé auðgara af

holdgjafaefnum, eftir pví séu fleiri blóðkorn í blóðinu,

sem er skilyrðið fyrir pví að bruuinn geti haldizt við.

Tilraunir hafa sýnt', að pegar hitinn er + 8" K., pá

aukist súrefnið, sem skepnan andar að sér, og kolsýran,

sem hún andar frá sér, um 5—7 'Vn við hvert stig nið-

ur að frostmarki. En par á móti að pað minnki um

2—3 "/o við hvert stig, sem hitinn stígur upp að -\- 13"

E. En eins og fyrr er sagt, brennur ætíð kolefni úr

líkamanum með súrefninu, sem myndar kolsýruna, en

kolsýran er samsett af 3 pungaeiningum kolefnis og 8

pungaeiningum súrefnis.

1)  Sjá ritffjörð mfna .,Um hbygjaflr" I „Pjallkonunnl'1 nr. 2,

1880.

2)  Dr. H. Settogast:   Husdyravlen, Kl.öfn 1875, bls. 252.