Búnaðarrit

						67

meiri efnaskipti í líkamanum og um leið meiri eyðsla.

Ekki er pó svo að skilja, að meiri gjöf purfi að vöxtum

af kostmiklu fóðri en kraftlitlu, en hún parf meiri að

verði. En pótt fóðrið sé vanhaldsfóður, pá verður það

að vera kostbetra, ef skepnum er beitt, svo að pær mæta

hrakningum og kulda; pví að hitinn og erfiðið, sem

skepnan lætur úti, eru nokkurs konar afurðir, sem verð-

ur aftur að bæta upp með fóðrinu. Svo er pað algengt

að beit sé svo létt, að enn lengra verði milli hlutfall-

anna. |>arf pví heygjöfin að vera peim mun kosthetri,

svo að hún geti gjört hlutföllin í öllu   fóðrinu   hæfileg.

Viölialdsí'óöur er pað fóður, sem almennast ætti

að við hafa, pegar um nær pví fullvaxnar skepnur er

að ræða, sem 'hvorki vinna né mjólka. Blóðið fær pá

jafnmikið af næringarefnum, sem pað lætur úti; skepn-

urnar standa því í stað. |>ær eru vel haldnar af pví

að pörfum peirra er fullnægt. En öðru máli er að gegna

um ungviði; pví að ef pau standa í stað, eru pau ekki

vel haldin. EðJi ungviðanna er að vaxa ogpyngjast, og geti

pau ekki fylgt eðli sínu, er pörfum peirra ekki fullnægt.

jþegar fóðrað er viðhaldsfóðri, verður sem endrar-

nær að gæta pess, að fara sem sparast með, svo að ekk-

ert eyðist að ópörfu. Ódýrast og haganlegast er að gefa

ekki kostmikið fóður, eða að hlutföllin milli efnanna í

fóðrinu séu fyrir hesta nálægt sem 1:8; fyrir fullorðið

sauðfé 1 :9; en lömb sem 1:8; og fyrir geldneyti 1 :12;

og pess konar fóður er meint, pegar talað er um við-

haldsfóður. Ef fóðrið er að mun kostbetra, pá fylgir

pví, eins og áður er sagt, dálítið peningatjón. |>að

byggist á pessu meistaralega samræmi í náttúrunni, að

frjór jarðvegur er fyrir kraptmiklar jurtir, og pær eru

svo fyrir pær skepnur,   sem   eiga að proskast eða veita.