Búnaðarrit

						87

Aðgætandi er, að það er sjaldnar, að grasbrestur á

túnum komi af óáran, heldur orsakast hann oftar af

því, að túnin eru illa ræktuð. En mestur hagur er að

því, að koma í veg fyrir töðubrestinn ef unnt er. Setj-

um enn dæmi: Einar var sambýlingur þeirra Arna,

Bjarna og Daða, og átti einnig prjár kýr, sem voru

jafnir kostagripir og kýr hinna. Næsta sumar á undan

því sumri, sem hér hefir verið rætt um, var venju frem-

ur heitt og vætusamt Grasvöxtur varð pví mjög mik-

0.1. Sökum votviðranna náði áburðurinn vel að leysast

upp, og af pví að grasvöxturinn var mikill, urðu rætur

jurtanna svo sterkar, að pær gátu dregið mikla næringu

til sín úr jarðveginum; svo að pegar sumarið var liðið,

var jarðvegurinn mjög snauður af jurtanærandi efnum.

Einar sá því þegar um haustið, að tún sitt gæti eigi

sprottið vel næsta sumar, nema hann bæri venju betur

á pað; en til pess vantaði hann áburð. Einar hafði pó

fyrirhyggju til pess, að búa sig nógu snemma undir

petta. Um haustið safnaði hann inn rofi, mold og

ösku, sem hann gróf upp úr gðmlum haugum, er voru

löngu grasgrónir par í túninu; um veturinn blandaði

hann pessu saman við mykjuna, og drýgði pannig og

bætti áburðinn mikið. Næsta vor fékk hann sér mótak,

og fyrir pað gat hann notað nokkuð af sauðataði til á-

burðar. J>að, sem gekk til móvinnunnar og vinnan við

að koma hinum aukna áburði ofan í túnið fram yfir

það, sem hefði gengið til þess, að hagtæra sauðataðinu

til eldsneytis, nam 5 dagsverkum karlmanna og 5 dags-

verkum kvennmanna. jpessi vinna var metin 16 kr.

Enn hafði Einar pó allt of lítið eldsneyti. Hann fór

pví og notaði moðsuðu, en fyrir pað komst hann vel

af. Fyrir allt peta gat Einar borið nægilega á túnpart-

inn sinn, euda spratt hann priðjungi betur um sumar-

ið, en túnpartar hinna.     fegar  slátturinn kom,  purfti