Búnaðarrit

						102

irinn jafnar pví lilutföllin i fóðrinu, ef pað er hrakið,

svo að pað kemur að betra gagni. Einnig styrkir hann

meltinguna, sökum garfefnis, sem í honum er, og hefir

pað mikla pýðingu, ef fóðrið er hrakið, pví að pá er

bætt við að pað preyti og veikli meltingarfærin. — í

Svíþjóð, Noregi, pýzkalandi og víðar eru lauf og smá-

greinar af víði hafðar til fóðurs. Greinarnar eru skorn-

ar af um mitt sumar, purkaðar í skugga par seni loft-

straumur nær til. Bezt er að þurka pær, pegar vindur

er, en sól nær eigi að skína.

J>ar sem víðir er hafður til fóðurs hór á landi, er

hann einkum skorinn upp á haustin, veturna eða að

vorinu, pegar snjó er að leysa upp, og er hann pá oft

gefinn án pess hann sé purkaður. Að skera hann upp

á pessum tíma árs, er betra að pví leyti, að vinnan,

sem til pess gengur, er pá ódýrari. En á hinn bóginn

er pað mikill skaði að pví leyti, að pá eru blöðin fallin.

Aðalnæringin er pví í berkinum. J>að parf pví meira

af blaðlausum víði, til pess að hann veiti jafnt fóður og

víðir, sem skorinn er upp. pegar blöðin eru með fullum

irafti. J>að getur auðvitað oft verið mikil skemmd á

]andi að skera víði upp, og par, sem svo er, ætti alls

ekki að gjöra pað, nema brýn nauðsyn krefði. En víða

er svo mikill víðir, að væri hann skynsamlega skorinn

npp, pá ætti pað alls ekki að saka. En að rífa víðinn

upp, eins og sumir gjöra, er óhæfa. |>ó skal pess geta,

að ef vatni er hleypt á land, par sem víðir vex, pá er

rétt að rífa hann upp til fóðurs handa fénaði; pví að

með tíð og tíma ieygir vatnið hann svo að hann deyr

út.

|>egar allt umprýtur,er eigi annar vegur fyrir en gefa

kúnum mjólkina úr sér. Hún er eins og allir vita vel

nærandi, og ef fóðrið er hrakið eða létt, jafnar hún hlut

fallið milli efnanna, og vinnur pannig tvöfalt gagn. Oft