Búnaðarrit

						119

milli gjafa, pá drekkur kálfurinn moð mikilli græðgi,

sem getur einnig haft skaðlegar afieiðingar.

Nautkálfa verður að ala enn betur en kvígukálfa,

og ef kálfar eru aldir til slátrunar verður að ala pá sem

bezt, svo að tíminn verði seui stytztur, er gengur til pess;

pví að pá eyðist minna af viðhaldsfóðri.

Haganlegast er, að pær kýr, sem kálfar eru aldir

undan, beri eigi síðar en í desember eða fyrri hluta

janúars. Ef kálfar eru síðar bornir, pá verður að gefa

peim mjólk fram eftir sumrinu, og helzt einnig lítið eitt

af góðri tððu; pví að meðan kálfarnir eru fóðraðir með

miklu af mjólk og pess háttar, er betra að peir fái ögn

af puru fóðri, heldur en peir bíti eingöngu gras ájörð-

unni, sem er svo safamikið. Ef pví kálfarnir eru síð-

bornir, verður peim að öllu leyti mikið minna gagn af

fyrsta sumrinu en ella.

Allir, sem ala upp kálfa, verða ætíð að halda ná-

kvæmar töfiur yfir gjöf peirra og pyngd. Með pví er

hægt að sjá, hvað pað kostar að ala kálfinn upp, og

hvaða fóðrunaraðferð reynist bezt. |>egar kálfar eru

vegnir, er hentugast að hafa svo breiða gjörð að hún

nái undir allan kviðinn og fram að bógum, og sé með

böndum í, sem megi bregða á vogarkrókana. Ef ekki

er til nema lítil vog, pá má vega á tvær eða fieiri vog-

ir. En pað er alls ekki lítið varið í að pekkja sem

Ijósast pá aðferð, sem hefir reynzt vel; pví að henni

má pá fylgja framvegis. Enn fremur, að hafi einhver

aðferð reynst illa, að hún sé pá kunn, svo að maður

»brenni sig ekki sjálfur á sama soðinu* aftur og aftur.

í hverju sem er, verða allir að hafa hugfast, að finna

sjálfir pað sem er réttast og farsælast, og haga sér svo

framvegis eftir pví, en pað finnst ekki, ef allt er gjört af

handahófi. — Töflum yfir gjöf og pyngd kálfa mætti

t. a. m. haga líkt pessu: