Búnaðarrit

						152

áhöfn fylgja jörðu, er pað, að pá mætti að miklu leyti

komast hjá hinum ópægilegu fénaðarflutningum til og

frá, með öllum peim ópægindum og kostnaði, sem af

pví leiðir, svo sem óeirð og par af leiðandi afnotarýrn-

un m. fl. »Sitt hentar hverju plázi«, og á það einkum

heima um sauðféð. J>ess mun sjaldan gætt, hve mikill

óhagur er að pví að fiytja sauðfé í ólíkt haglendi, eink-

um úr góðu í annað rýrara.

»Skattur á ábúð og afnot jarða« er óvinsæll, og

hefir mikið verið rætt um að afnema hann. Mundi eigi

vera tilvinnandi að létta honum af, ef hann færi um

leið með allar púfur af túnunum? Væri t. d. lögákveð-

ið, að fyrir hverja dagsláttu sléttaða í túni og svo rækt-

aða, að hún gæfi af sér að minnsta kosti 30 vættir af

töðu, án pess að aðrir hlutar tánsins hefðu gengið úr

sér, skyldi létta af jörðinni ábúðarskatti af 2 hndiv, pað

mundi slétta mörg hundruð dagsláttur og auka lausa-

féð um mörg hundruð. Eftir jarðamati pví, sem nú

gildir, pyrfti að slétta og fullrækta 43 ,'200 dagsláttur til

pess að vinna af sér allan ábúðarskatt á landinu, eftir

pessari uppástungu. |>að yrðu í Suðuramtinu 13,766

dagsláttur, eða tæplega 7 dagsl. á hvert býli að jafn-

aði (meðaltali).

Ábúðarlögin 12. jan. 1884 leyfa landsdrottni að

taka 8"/o af peim peningum, sem hann geldur fyrir

jarðabætur til leiguliða, og álít eg pað eigi sanngjarnt.

Séra Guðm. Einarsson reiknar, að túnaslétta með hand-

verkfærum einungis, sem er hin kostnaðarsamasta aðferð,

horgi sig á 7 árum; ætti pá að gjalda leiguliða einung-

is pað af sléttunarkostnaðinum, sem hann ætti eftir ó-

uppunnið við fráförina.

Af hinu marga nauðsynlega, er gjöra parf til að

flýta fyrir framförum í landbúnaði vorum, ríður einna

mest á pví,   að  lengja  ábúðartíma leiguliða og tryggja