Búnaðarrit

						158

pá vanta jurtirnar oft vatn, bæði sér til viðhalds og

einnig til pess, að ýms önnur jurtanærandi efni geti

uppleyszt og orðið jurtunum að notum. Enn fremur

parf sjaldan sem aldrei að bera umhyggju fyrir natrí-

um, klóri, magníum, brennisteini, flúor og járni. Jurt-

irnar purfa svo lítið af pessum efnum, að oftast er

nægð af peim í jarðveginum. Sama er að segja með

kísil, sem margar jurtir purfa töluvert af, að hann er

oftast nægilegur í jarðveginum. Efnin, sem einkum

verður að hafa hugfast að veita jurtunum, eru pví að

eins fjögur, eða holdgjafi, kalíum, fosfór og kalsíum.

Öll pessi efni eru í vanalegum áburði, og með pví að

bera á eru pau veitt jurtunum. J>ó er aðgætandi, að

meginið af kalí (kalíum og súrefni) er í pvaginu, en í

taðinu eða mykjunni er lítið af pví. Sama er að segja

með holdgjafann, að meira er að tiltölu af honum í

pvaginu, en mykjunni. Ef pvagið missist pví á burtu,

eins og oft á sér stað hér á landi, pá missist mikið af

tveim hinum dýrustu áburðarefnum. |>essi missir er

alls ekki lítill. I Elandern er talið að pvagið úr vel

fóðruðum nautgrip sé 40 kr. virði yiir árið. í Svípjóð

eru nautgripir almennt eigi eins vel fóðraðir, sem í

Elandern, pó er álitið, að pvagið sé eigi of hátt metið

á 25 kr. fyrir hvern nautgrip til jafnaðar yíir árið'.

J>að mun pví óhætt hér á landi, að meta pvagið að

minnsta kosti 20 kr. að meðaltali fyrir hvern fullorðinn

nautgrip yíir árið; enda telur Torfi Bjarnason pað 29 kr.

76 aura virði í ritgjörð sinni um áburð í Andvara X.

ári, 1884. Árið 1884 er talið í landhagsskýrslunum, að

nautgripir hér á landi hafi verið 18462 að kálfum 6-

töldum. það er pað minnsta, sem hægt er að gjöra

ráð fyrir, að helmingur af nautgripapvagi  fari  á burtu

1) Götoborgs Handels- ocli Sjöfarts-Tidning 1G. júlí 1886.

¦•3

I