Búnaðarrit

						162

urinu mylst betur og gengur betur niður í rótina. En

pað geta verið deildar meiningar um, livort pað eigi að

nota fyrsta tækifæri að vorinu til pess að breiða hann

eða mylja niður í rótina, eða pá að draga pað í lengstu

lög fram eftir vorinu. |>egar áburðurinn liggur dreifður

eða ausinn yíir túnunum, pá hlíiir hann og skýlir jurt-

unum; og ef að eins er litið á pað, pá væri bezt að

draga pað sem lengst að breiða túnin; pví að ef áburð-

urinn liggur dreifður á píðri jörð, missist mjög lítið af

efnum hans á burtu. Enn er pað, að ef góð tíð kemur

snemma að vorinu og áburðurinn er pá mulinn niður í

rótina. pá kemur meira líf í jarðveginn en ella. Ef svo

skyldi koma mikið kuldakast síðar að vorinu, pá hefði

verið betra að hafa ekki breitt túnið svona snemma;

pví að eftir pví sem meira líf er komið í jurtirnar, pví

hættara er við kali. J>ar á móti er æskilegt, að áburð-

urinn geti komizt sem fyrst vel mulinn niður í rótina,

ef vortíðin er hagstæð. Eun fremur má oft búast

við pví, að ef hinum fyrstu tækifærum er sleppt með

að breiða áburðinn, að hentug tækifæri gefist eigi síðar,

svo að pað verði að raka mikið af áburðinum burtu af

túnunum, og pað sem eftir verði, gjöri lítið gagn næsta

sumar, sökum pess að pað leysist ekki upp. Hvernig

bezt er að haga sér í pessu efni, fer pví að miklu eftir

pví, hvernig viðrar að vorinu. |>að sem reynist vel eitt

árið, getur reynzt illa anuað árið. En sökum pess, að

pað er aðalætlunarverk áburðarins að veita jurtunum

næringu, pá virðist einkum eiga að hafa pað hug-

fast, að sjá um að áburðurinn geti orðið sem bezt und-

ir pað búinn. Varasamt er pví að sleppa hjá hentug-

um tækifærum, pegar fram á vorið kemur; einkum par

eð inenn verða ætíð að renna meira eða minna blint-

í sjóinn með pað, hvernig tíðarfarið muni verða. Miklar

líkur eru pó til, að meðaltal margra ára sýndi að betra