163 væri að vinna snemma á; einluim á nieðan ekki eru til betri ávinnsluverkfæri en almennt gjörist. En hér er sem víðar, að innlenda reynslu vantar, til pess að geta skorið úr pessu til lilítar. Margir pynna áburðinn út í vatni, gjöra hann lag- arkenndan og bera hann pannig á. |>essi aðferð er góð að pví leyti, að áburðurinn er fljótari að verka; pví að hann er mikið betur undirbúinn fyrir jurtirnar og kem- ur pví fyr að notum. Enn fremur missast efni áburð- arins mikið síður; pví að ef lögurinn er borinn á píða jðrð, sem sjálfsagt verður að gjöra, pá bindur jarðvegur- inn efnin pegar. Aburðurinn kemur pví að betri not- um en ella, eða meiri taða fæst fyrir hverja pungaein- ing hans. En pað er nokkuð að athuga við petta, enda heiir sumum orðið illa hált á pví. J>að er áður sagt, að lagaráburður sé fljótur að verka, af pví að hann væri í pví ásigkomukgi, að jurtirnar gætu pegar notað hann. Sökum pessa verða jurtirnar proskameiri og skjöta út lengri rótum. Eyrir petta verða pær sterkari og geta pví, ef svo mætti að orði kveða, neytt jarðveginn til pess að opna öll sín forðabúr. J>að heíir villt menn, að peir hafa séð, að betur hefir sprottið undan áburðarlegi en föstum áburði, en eigi gætt pess, að áburðarlögur var oft að mestu eða öllu eyddur að haustinu, í stað pess, að fastur áburður geymist vanalega í jarðveginum að nokkru til lengri tíma. Jarðvegurinn heiir pví verið ' meira úttæmdur en ella, og hefði pví purft að fá meiri áburð næsta ár en vanalega. |>essa hefir pó oft ekki verið gætt, en í stað pess borið minna á, af pví að lagaráburður hefir verið álitin betri eins og mátti. Hafi svo pessari aðferð verið haldið áfram, pá hefir jarðveg- urinn í túnunum verið svo úttæmdur eftir örfá ár, að pau hafa að miklu hætt að spretta, og mosi hefir kom- 11*