Búnaðarrit

						

164

ið fram í peim. |>að verður pví að gæta pess, að peg-

ar lagaráburður er notaður, heimta jurtiruar meira af

jarðveginum; en pví meira sem heimtað er, pví meira

verður að veita í staðinn. Orsökin hefir pví legið í pví,

að eigi hefir verið borið nógu mikið á. En eigi er gott

að bera svo mikið á af lagaráburði í einu, að trygging

sé fyrir, að jarðveginum sé ekki ofboðið, ef sömu aðferð

er haldið ár eftir ár. Bezt væri pví, ef hægt væri, að

hreyta föstum áburði j'fir túnin snemma að haustinu,

en bera svo á punnan lagaráburð, pegar dálítill gróður

er kominn á vorín. En par sem ágæt rækt er í tún-

um, er óbætt ár og ár í senn, að bera eingöngu á lag-

aráburð; pví að pá hefir jarðvegurinn svo mikið fyrir-

Jiggjandi, að rétt er að heimta endrum og sinnum meira

af honum en pað, sem úti er látið. Bezt er að bera

lagaráburð á í rigningu; pví að pá pvost efnin betur

niður í rótina, og setjast síður að á jurtunum. ]?að

getur og verið mjög varasamt að bera sterkan lagar-

áburð á pura jörð; pví að pá er hætt við að jarðveg-

urinn brenni.

Mörgum hefir orðið hált á pví, að sléttur hafa

brugðizt með grasvöxt, pótt pær haíi sprottið vel fyrstu

árin eftir að sléttað var. Orsökin liggur pá oftast í pví,

að ekki hefir verið gætt að bera nægilega á. ]?egar

sléttað er, er jarðvegurinn losaður, og oftast er einnig

borið undir pökurnar. Fyrst í stað er pví oftast naig-

ur áburður í jarðveginum, og jarðvegurinn er svo laus,

að loftið nær vel að verka á hann. Eyrstu árin vant-

ar pví oft engin skilyrði. Grasvöxtur verður mikill, og

jurtirnar senda út langar og sterkar rætur, svo að pær

geta vel dregið til sín næringu úr jarðveginum. Ef ekki

er pví hirt um, að bera vel á slétturnar, pá úttæmist

jarðvegurinn fljótt; og sökum pess, að jurtirnar voru

sterkbyggðar, pá er iarðvegurinn mikið snauðari af jurta-