Búnaðarrit

						165

nærandi efnum, heldur en ef jarðvegurinn hefði aldrei

verið losaður né fengið góða rækt, og par af leiðandi

aldrei borið sterkbyggðar jurtir. Ætíð skyldi pví bera

vel á sléttur hin fyrstu árin. Og yfir höfuð. að tala,

verður ætíð að reyna að bera sem allra mest á túnin,

eftir að pau hafa sprottið óvanalega vel, í samanburði

við pað áburðarmagn, sem pau fengu; pví að pá er að

húast við, að jarðvegurinn sé mikið til úttæmdur af

jurtanærandi efnum. En komist túnin í órækt, er oft

mjög erfitt og kostnaðarsamt að koma peim aftur í við-

unandi rækt.

Með ýmsu móti má mikið drýgja áburð, ef vel er

um hirt. |>að er áður sagt, að allt sem tilheyrir dýra-

og jurtaríkinu, hverju nafni sem nefnist, geti orðið <á-

burður. pessi efni verða pó áður að fúna eða leysast

úr samböndum sínum, til pess að geta komið jurtunum

að notum. Bezt er pví að setja allt pess konar í safn-

hauga, og láta pað fúna par. |>egar efnin eru sett í

safnhaugana, verður að rugla peim vel saman; pví að

J>á verður efnabreytingin meiri og pau leysast fyr í

sundur. Ætíð verður að setja töluvert af mold eða rofi

í safnliaugana: svo að pegar efnin leysast í sundur eða

ganga úr samböndum sínum, pá só nóg af mold til

pess að taka pau jafnóðum og binda pau í sér. Mest

skal pó vera af mold í efsta og neðsta laginu. fegar

safnhaugarnir eru píðir, verður öðru hverju að hella

yfir pá skólpi og pvagi, eða að öðrum kosti vatni; pví

að pegar haugarnir eru votir fúna peir fyr. Enn frem-

ur verður að stinga haugana í sundur einu sinni eða

oftar á ári; pví að pað flj'tir fyrir rotnuninni, og jafnar

efnin betur. Hve fljótt haugar pessir eru hæfir til á-

burðar, fer eftir pví, hvaða efni eru í peim, og hve vel

er   um   pá   hirt.     Sjaldan  er pó að búast við, að peir