Búnaðarrit

						173

svo sem í Kjós og Mosfellssveit í hinum miklu rign-

ingum, sem voru sunnanlands í byrjun sept. |>ó tók

út yfir allt, hve hey voru almennt skemmd og marg-

hrakin, svo að megin peirra var að eins með hálfum

krafti. Á nokkrum stöðum varð einnig að draga töður

upp meira og minna brunnar, og á Svarfhóli í Mið-

dölum brunnu 200 hestar heys. — Súrheysverkun jókst

pó furðu iítið, en eigi hefir enn annað heyrzt, en að

pað hafi gefizt vel, par sem pað var reynt.

Gagn al' kúin var víða mjög rýrt. Menn neyddust

almennt til pess að beita þeim út að vorinu, áður en

gróður var teljandi, og höfðu lítið eða ekkert að gefa

peim. J>etta háði kúm mjög, einkum fyrir öllu Norð-

urlandi, par sem kuldarnir voru svo rniklir. Kýr urðu

pvi víða nær algeldar, og mjólkuðu pví lítið yfir sum-

arið. Víða gjörðu pær heldur ekki nema hálft gagn

veturinn eitir, sökum pess að töður voru svo skemmdar;

en fæstir voru megnugir þess, að kaupa matvöru, til

pess að bæta fóðrið upp.

Sauðfjárhöld voru vonum betri, eftir pví sem horfur

voru oft. Að sönnu gáfust hey víðast hvar upp um

vorið, og fé varð yfir höfuð mjög aðprengt. Fáeinar

kindur fórust líka á stöku stöðum af horslysum, en

verulegs horfellis var eigi getið nema á nokkrum bæjum

í Ólafsfirði, Pljótum og Hegranesi. Lambadauði mátti

pó teljast mjög lítill, en víða kom kyrkingur í pau, og

nokkuð bar á liðaveiki í peim. — Mjög víða varð fé

eigi rúið fyr en 8—9 vikur af sumri; varð ull pví rýr

af fénaði. Fráfærur fóru mjög víða ekki fram fyr en í

11. viku sumars. Mjólkuðu ær vonum fremur fyrst

eftir fráfærur, en í kuldunum og pokunum par á eftir,

féll nyt peirra mjög niður.     |>ó varð   málnyta eftir ær